Αθηναική Δημοκρατία και μέτοικοι , Ελληνική Δημοκρατία και Λαθρομετανάστες.

Την Αθηναική Δημοκρατία την ξέρουμε.  Νομίζω ότι προσπαθούμε να την φτάσουμε αλλά εις μάτην. Τα μυστικό της, και η ακμή της οφείλεται ότι είχε πολίτες, καθώς και το ότι στο ανώτατο όργανό της η Ηλιαία, εκλέγονταν οι πολίτες δια κλήρου. …..σκεφτείτε  ….. πριν πάνω από 2.500 χρόνια, ….. κάποιος απλά λογικός, ….. τι έκανε;……. Έδωσε σε όλους τους πολίτες την δυνατότητα να συμμετέχουν ανεξάρτητα από την οικονομική τους δυνατότητα ή την διαπλοκή, ανεξάρτητα από την υποστήριξη των κομμάτων ή λίστες αρχηγών……… και τι άλλο; ……. Εφάρμοσε την πλήρη αναλογικότητα….. για σκέψου το λίγο φίλε μου, να έχεις 7 κόμματα ας πούμε , όπως σήμερα με διαφορετικά ποσοστά. Και στατιστικά οι θέσεις τους να εκπροσωπούνται , γιατί το ….. τυχαίο δείγμα… που λένε και οι δημοσκόποι , του πληθυσμού, ήταν ….. ακριβώς εκεί.

Οι Αθηναίοι λοιπόν οι «δημοκράτες», αυτούς που προσπαθούμε να τους μοιάσουμε αλλά δεν θέλουμε, …..τι έκαναν;

Θέλεις φίλε μου να εγκατασταθείς εδώ; Μάλιστα. ….Θα μου πληρώνεις και ειδικό φόρο επιπλέον……. Και θα έχεις όλες τις υποχρεώσεις……. Αλλά χωρίς δικαιώματα. …… Αμα είσαι πάρα πολύ καλό παιδί…… και άμα το αποφασίσω εγώ….. θα αποκτήσεις δικαιώματα…….
Δεν σου αρέσει; ……… Μπράβο σου και δικαίωμά σου ……. Στο καλό και να μας γράφεις.
Άλλος;…..

Ας φύγουμε από την Αθήνα και ας πάμε στο σήμερα.

Τι έχει ανάγκη η κοινωνία μας, και η οικονομία μας; ……Πεταλωτή Αλόγων, …… Πυρηνικό Φυσικό…….. τσομπάνη;

Αχμέτ φίλε μου από το Πακιστάν , που είσαι πεταλωτής αλόγων, σου δίνω άδεια παραμονής για 5 χρόνια για να δουλέψεις …… σαν πεταλωτής αλόγων γιατί αυτό έχω ανάγκη.   Όποτε αποφασίσεις αγάπη μου να κάνεις τον Πυρηνικό Φυσικό, λυπάμαι αλλά δεν σε έβαλα μέσα για πυρηνικό Φυσικό αλλά για πεταλωτή αλόγων. Στο καλό και να μας γράφεις. Και για να δουλέψεις αγάπη μου, θα πρέπει να μου πληρώνεις τα τεβε σου και τα φορολογικά σου. Και επειδή αγάπη μου, εδώ είσαι φιλοξενούμενος, θα μου πληρώνεις και παραπάνω φόρο. Δεν θες αγάπη μου; …Στο καλό. Θες;…… ο.κ. Τι; θες και την οικογένειά σου;…… Όχι αγάπη μου, δεν προβλέπεται θέση για σύζυγο πεταλωτή αλόγων. ….Εγώ θέλω πεταλωτή αλόγων. ….  Δεν μπορείς; Γειά σου….

Ερνίκε αγάπη από την Αλβανία, που είσαι τσομπάνης , σου δίνω άδεια παραμονής για 5 χρόνια για τσομπάνης. Για τσομπάνης φίλε μου, και όχι για ψιλικατζής ή φούρναρης ή για να μου ανοίξεις σκυλάδικο……   ισχύει για σένα, ότι ακριβώς και για τον Αχμέτ, ότι ακριβώς και για τον jhon, που είναι πυρηνικός φυσικός.

Και βέβαια, θα με πείτε χαζό…….. γιατί δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στις μέρες μας. Αλήθεια; ……… η Αυστραλία πως παίρνει μετανάστες; Οι ΗΠΑ ;……    ναι αλλά αυτές δίνουν μετά και υπηκοότητα. Μπράβο τους !........ εγώ ….δεν δίνω υπηκοότητα…….. και σε όποιον δεν αρέσει να μην έρθει. ……………. Έχουμε τρελαθεί τελείως σε αυτό τον τόπο ποιά;…… Ρε μπάς και τους φέρναμε για σκλάβους αλυσοδεμένους για να δουλέψουν στις φυτείες μας με το μπαμπάκι, ……… τέλειωσαν οι φυτείες του μπαμπακιού …… και μας ξέμειναν οι σκλάβοι 15 γενιές και δεν έχουμε τι να τους κάνουμε; ……….. ΡΕ δεν πάτε στο γέρο-διάολο  λέω γώ  με τις "εξυπνάδες σας" για "δημοκρατία";…….

ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ……… ΠΑΡΤΕ μία ιδέα του πως δουλεύουν οι πραγματικές Δημοκρατίες, και όχι οι «ιμιτασιόν» KAI « δαντελένιες».

Αντιγράφω από την WIKIPEDIA.

Με τον όρο μέτοικος εννοείτο κατά την αρχαιότητα εκείνος που κατοικούσε στα όρια μιας πόλης-κράτους αλλά δεν καταγόταν από αυτήν. Οι μέτοικοι είχαν συνήθως περιορισμένα ή καθόλου πολιτικά δικαιώματα. Ο όρος είναι κυρίως γνωστός από την αρχαία Αθήνα, την πόλη που συγκέντρωνε τους περισσότερους ξένους λόγω της αίγλης και της οικονομικής ανάπτυξής της.

Πολιτικά δικαιώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολιτικά δικαιώματα στην αρχαία Αθήνα χορηγούνταν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες μη πολίτες πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη και μπορούσαν να γίνουν ισοτελείς,^[1] αλλά όχι πολίτες.^[2] Αυτή ήταν η προστασία του συστήματος, καθώς ο ξένος δεν μπορούσε να συμμετέχει στις αποφάσεις του Δήμου ή να διεκδικήσει κάποιο είδος πολιτικής εξουσίας. Όσον αφορά στην οικονομική βοήθεια της αθηναϊκής δημοκρατίας προς τους μη πολίτες ήταν μάλλον ανύπαρκτη, καθώς δε δικαιούνταν μισθού. Αντίθετα, υπήρξαν οικονομικές υποχρεώσεις των μετοίκων προς την πόλη, όπως το μετοίκιον,^[3] που συγκαταλεγόταν στα επίσημα έσοδα του κράτους ή τα θεωρικά (για τους εύπορους μετοίκους). Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν κατόρθωσε, παρά τον γόνιμο σπόρο της, να μεταβληθεί σε οικονομική δημοκρατία. Το μικρό χρονικό διάστημα των μεταρρυθμίσεων που απέδωσαν μετά τους περσικούς πολέμους ένα είδος οικονομικής δημοκρατίας, δε διατηρήθηκε επί μακρόν και δεν αγκάλιασε τις πληθυσμιακές ομάδες των μη πολιτών.

Ορισμός και πλαίσιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο νομικός ορισμός του μετοίκου άλλαξε συχνά στην ιστορία του αθηναϊκού πολιτεύματος ανάλογα με μεταρρυθμίσεις στη νομοθεσία πολιτογράφησης. Καθώς το καθεστώς του πολίτη στην αρχαία Αθήνα ήταν παραδοσιακά θέμα καταγωγής και όχι τόπου γέννησης ή διαμονής, ένας μετανάστης και οι απόγονοί του δε γίνονταν ποτέ πολίτες, αν δεν αποφάσιζε η πόλη να τους δώσει αυτό το καθεστώς. Πιστεύεται π.χ. ότι ο Σόλων έδωσε καθεστώς πολίτη σε πολλούς μετοίκους στα πλαίσια των μεταρρυθμίσεών του, που διεύρυναν το πολιτικό σώμα της Αθήνας μετά το 594/3 π.Χ.. Αντίθετα το 451 π.Χ., επί άρχοντος Αντιδότου «διά το πλήθος των πολιτών, Περικλέους ειπόντος, έγνωσαν μη μετέχειν της πόλεως ός ου μη μετέχειν της πόλεως ος μη εξ αμφοίν άστοιν η γεγονώς», γράφει ο Αριστοτέλης, την εποχή κυριαρχίας της δημοκρατικής μερίδας με τον Περικλή στην εκκλησία του δήμου, ψηφίστηκε ο περί νόθων νόμος, που αφαίρεσε τα δικαιώματα του Αθηναίου πολίτη από τους μητρόξενους, όσους δηλ. είχαν μόνο πατέρα αθηναϊκής καταγωγής, και τους κατέστησε μετοίκους διαγράφοντάς τους από τα μητρώα των πολιτών. Τα κίνητρα του Περικλή γι' αυτό το μέτρο είναι πιθανότατα οικονομικά, καθώς την ίδια περίπου εποχή καθιερώθηκαν ημερήσιες αποζημιώσεις (μισθοί) για τους άρχοντες, τους βουλευτές και τους ηλιαστές όταν δίκαζαν. Πρόσβαση σε αυτά τα αξιώματα είχαν την εποχή του Περικλή όλοι οι πολίτες. Ένας άλλος λόγος είναι πιθανόν η εξωτερική πολιτική της Αθήνας αυτή την εποχή, που οδηγούσε στην κυριαρχία της πόλης επί των συμμάχων της και τελικά στη σύγκρουση με τη Σπάρτη. Με το καθεστώς του μετοίκου ζούσαν επίσης απελευθερωμένοι δούλοι, αν επέλεγαν να παραμείνουν στην Αθήνα.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αριθμός των μη πολιτών είναι πρακτικά αδιευκρίνιστος. Οι πόλεις στην κλασική περίοδο ήταν πληθυσμιακά μικρές. Δεν αριθμούσαν στην πλειονότητά τους πάνω από 10.000 πολίτες με εξαίρεση την Αθήνα, η οποία στην περίοδο της δημογραφικής ακμής της αριθμούσε περίπου 45.000 πολίτες, άτομα δηλαδή που είχαν πολιτικά δικαιώματα.^[4] Οι γυναίκες, οι μέτοικοι και οι δούλοι που αποτελούσαν την πλειοψηφία, στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Κατ’ εκτίμησιν, λοιπόν, υπολογίζεται ένα ποσοστό που αγγίζει το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της Αθήνας, αν υποτεθεί ότι στην περίοδο της δημογραφικής ακμής της ο συνολικός πληθυσμός έφθανε τον εκπληκτικό για την εποχή αριθμό των 100.000 περίπου ατόμων.

Ενασχόληση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι μέτοικοι συμμετείχαν ενεργά στις στρατιωτικές δραστηριότητες ως στρατιώτες κυρίως σε συνοριακά φυλάκια,^[5] όπως επίσης και στους περισσότερους παραγωγικούς τομείς και όσον αφορά στο εμπόριο, ο ρόλος τους υπήρξε κυριαρχικός.^[6] Τα μεγάλα δημόσια έργα,^[7] οι περισσότερες βιοτεχνίες και αρκετά επαγγέλματα που σχετίζονταν με τις επιστήμες, τις τέχνες, τη φιλοσοφία και τη ρητορική είχαν περιέλθει στα χέρια τους.^[8] Για να μη χάσει αυτό το σημαντικό κεφάλαιο η Αθήνα, έδινε στους μετοίκους γενικά τα ίδια δικαιώματα ενώπιον των δικαστηρίων, όπως και στους πολίτες. Ο Αναξαγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ιππόδαμος, ο Αριστοτέλης και άλλες σημαντικές φυσιογνωμίες της κλασικής Αθήνας είναι παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων που δεν κατείχαν την ιδιότητα του πολίτη, αλλά πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη.

Συμπεράσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βάσει των παραπάνω συνοψίζεται ότι στο πολιτικοοικονομικό σύστημα της Αθήνας υπήρχαν σαφείς διαχωριστικές γραμμές, όσον αφορούσε στα δικαιώματα του πολίτη και του μη-πολίτη. Επίσης, γίνεται αντιληπτό ότι ο πολίτης Αθηναίος είχε την εξουσία και τον έλεγχο του κράτους και των φορέων του, ενώ ο μη-πολίτης ήταν μέλος αυτής της οργανωμένης κοινωνίας με σημαντική προσφορά τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα, αλλά ξένος^[9] σε εκείνα τα θέματα που αφορούν στα προνόμια του γνήσιου Αθηναίου (πολιτική ιεραρχία, ακίνητη περιουσία, ιερατικά και στρατιωτικά αξιώματα).