«Πρέπει να κοιτάμε μπροθτά» , μου είπε η κόρη μιας φίλης . «Με αυτά που γράφετε αγαπητέ μου, δεν θυμφωνώ. Είναι φαθιθτικά, εθνικιθτικά και μεθαιωνικά».
«θα μαθ πάνε 1.000 χρόνια πίθω».
«μακάρι»
απαντώ εγώ. Μακάρι να πηγαίναμε στο 1.013 μ.χ. Τότε που είχαμε κράτος που
δούλευε. Τότε που δεν «ψάχναμε» την ταυτότητά μας στα σκουπίδια. Τότε που δεν μας θεωρούσανε σκουπίδια. Τότε που
δεν μας έλεγαν τεμπέληδες κλέφτες, απατεώνες. Μακάρι …..αλλά δεν γίνεται.
Βεβαίως
μικρό μου και πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Βεβαίως μικρό μου και δεν πρέπει να
κοιτάμε πίσω. Βεβαίως.
Μπροστά
όπως, προς ποια κατεύθυνση;
Πού
από όπου στέκομαι θα κοιτάξω; δεξιά 15, 16, 18, 22, 45, 90 μοίρες; ; Ή μήπως
αριστερά 14,19,32,48,55, 89;
Τα
καράβια μικρό μου κρατάνε πορεία. Ακολουθούν μία γραμμή νοητή …… από εκεί που
ξεκίνησαν …..και εκεί που θέλουν να πάνε.
Τα
καράβια άμα δεν έχουν πορεία, …….αρμενίζουν στα πέλαγα, …… μέρες, μήνες,
χρόνια. ……Τελειώνουν τα καύσιμα, τελειώνει, το νερό, τελειώνουν τα τρόφιμα.
Αμα
δεν βουλιάξουν, το καλύτερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να ψοφήσουν όλοι,
……
Και
όταν λέμε όλοι, εννοούμε, καπετάνιο, πλήρωμα, επιβάτες.
Ακόμα
και τα ποντίκια και οι λαθρεπιβάτες θα ψοφήσουν.
Το
κατάλαβες μικρό μου; ……ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ,
ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ….. ΟΛΟΙ ……….
