Όξω από δω φώναξε η Ελλαδίτσα στα παιδιά της σε κατάσταση παροξυσμού. Και αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη έφυγαν...
Έφυγαν γνωρίζοντας ότι στο βάθος το λέει για το καλό τους... Έφυγαν γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν να πεθαίνει. Έφυγαν γιατί ήθελαν να ξεφύγουν από τα αίματα και τις φωτιές ,θέλοντας να βρούνε τον δικό τους παράδεισο. Θέλοντας να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Κάτι όμοιο με αυτό των προγόνων τους.
Παρ΄ όλα αυτά τα παιδιά λησμόνησαν την μάνα τους. Όσοι πήγαν στον βορρά ,δεν μπορούσαν να δουν καθαρά τον αδερφό ήλιο. Μπορεί να παρήγαγαν κάτι αλλά μαράζωναν. Όσοι πήγαν στην γη της ελευθερίας συνειδητοποίησαν ότι μόνο ελεύθεροι δεν ήταν ,αφού έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν την μάνα τους που αργοπέθαινε.
Κάπως έτσι λοιπόν φτάνοντας στο 2014 ,τα παιδιά είναι μοιρασμένα ανά τον κόσμο ζώντας σε ένα καθεστώς υιοθεσίας. Τα κράτη σαν τις θετές τους μάνες τα δέχονται γιατί ξέρουν ότι έχουν να δώσουν πολλά. Τα προστατεύουν σαν να ήταν δικά τους.
"Μακάρι να μπορούσα να σας βοηθήσω..." φάνηκε να φωνάζει η μάνα βλέποντας τα παιδιά της να είναι μακριά της. Όντας όμως στεναχωρημένη , κατάκοιτη και βυθισμένοι στην άνοια της ,η φωνή της ακούγεται σαν ψιθύρισμα το οποίο ούτε οι γύρω της δεν ακούν.
Κάποια από τα παιδιά της επέστρεψαν όταν είχαν πλέον μεγαλώσει αλλά δεν άντεξαν να την βλέπουν να πεθαίνει και ξανάφυγαν. Ήθελαν να την θυμούνται όπως ήταν στα νιάτα της. Τότε ήταν γερή. Είχε μία δύναμη τόσο μεγάλη που ενέπνεε τους πάντες. Αυτή ή δύναμη ήταν που την είχε κάνει διάσημη ανά τον κόσμο. Μερικές μάνες εμπνεύστηκαν τόσο πολύ που ακολούθησαν και αυτές τον δρόμο της.
Αλλά όλα αυτά πλέον είχαν περάσει...
Και αφού έφυγαν όλα τα καλά παιδιά ,απέμειναν τα πιο αχάριστα και αχόρταγα. Αυτά δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Κατασπάραξαν ότι της είχε απομείνει και ακόμα και τώρα που σας γράφω συνεχίζουν να τελούν το έργο τους. Δεν είναι έξυπνοι ,αλλά πονηροί. Είναι πονηροί γιατί εκμεταλλεύονται την άνοια της μάνας τους για να ζήσουν λίγο παραπάνω.
Αν η μάνα τους ,θυμόταν θα τους είχε αποκληρώσει...
Θα είχε αποκληρώσει τα αχάριστα παιδιά της και θα έφερνε πίσω όσα νοιάζονται για αυτήν. Όσα πραγματικά την πονάνε και δεν θέλουν να την βλέπουν να πεθαίνει...
Έφυγαν γνωρίζοντας ότι στο βάθος το λέει για το καλό τους... Έφυγαν γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν να πεθαίνει. Έφυγαν γιατί ήθελαν να ξεφύγουν από τα αίματα και τις φωτιές ,θέλοντας να βρούνε τον δικό τους παράδεισο. Θέλοντας να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Κάτι όμοιο με αυτό των προγόνων τους.
Παρ΄ όλα αυτά τα παιδιά λησμόνησαν την μάνα τους. Όσοι πήγαν στον βορρά ,δεν μπορούσαν να δουν καθαρά τον αδερφό ήλιο. Μπορεί να παρήγαγαν κάτι αλλά μαράζωναν. Όσοι πήγαν στην γη της ελευθερίας συνειδητοποίησαν ότι μόνο ελεύθεροι δεν ήταν ,αφού έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν την μάνα τους που αργοπέθαινε.
Κάπως έτσι λοιπόν φτάνοντας στο 2014 ,τα παιδιά είναι μοιρασμένα ανά τον κόσμο ζώντας σε ένα καθεστώς υιοθεσίας. Τα κράτη σαν τις θετές τους μάνες τα δέχονται γιατί ξέρουν ότι έχουν να δώσουν πολλά. Τα προστατεύουν σαν να ήταν δικά τους.
"Μακάρι να μπορούσα να σας βοηθήσω..." φάνηκε να φωνάζει η μάνα βλέποντας τα παιδιά της να είναι μακριά της. Όντας όμως στεναχωρημένη , κατάκοιτη και βυθισμένοι στην άνοια της ,η φωνή της ακούγεται σαν ψιθύρισμα το οποίο ούτε οι γύρω της δεν ακούν.
Κάποια από τα παιδιά της επέστρεψαν όταν είχαν πλέον μεγαλώσει αλλά δεν άντεξαν να την βλέπουν να πεθαίνει και ξανάφυγαν. Ήθελαν να την θυμούνται όπως ήταν στα νιάτα της. Τότε ήταν γερή. Είχε μία δύναμη τόσο μεγάλη που ενέπνεε τους πάντες. Αυτή ή δύναμη ήταν που την είχε κάνει διάσημη ανά τον κόσμο. Μερικές μάνες εμπνεύστηκαν τόσο πολύ που ακολούθησαν και αυτές τον δρόμο της.
Αλλά όλα αυτά πλέον είχαν περάσει...
Και αφού έφυγαν όλα τα καλά παιδιά ,απέμειναν τα πιο αχάριστα και αχόρταγα. Αυτά δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Κατασπάραξαν ότι της είχε απομείνει και ακόμα και τώρα που σας γράφω συνεχίζουν να τελούν το έργο τους. Δεν είναι έξυπνοι ,αλλά πονηροί. Είναι πονηροί γιατί εκμεταλλεύονται την άνοια της μάνας τους για να ζήσουν λίγο παραπάνω.
Αν η μάνα τους ,θυμόταν θα τους είχε αποκληρώσει...
Θα είχε αποκληρώσει τα αχάριστα παιδιά της και θα έφερνε πίσω όσα νοιάζονται για αυτήν. Όσα πραγματικά την πονάνε και δεν θέλουν να την βλέπουν να πεθαίνει...
