Όχι ότι έχω κάτι με την
«κοπελιά»……..
Τώρα……. Πλούτος, χρήμα, «ενέργεια»…… «πορτοκαλί επανάσταση» …..Ιωάννα
της Λωρραίνης, ….. και Τρίτη «ισχυρότερη» γυναίκα του πλανήτη, που «υφίστανται
πολιτικές διώξεις»….. … αλλά δεν πάει στο κομμωτήριο, και φτιάχνει μόνη την «πλεξούδα»
της….. εμένα ……. Μου θυμίζει «σενάριο του HOLLYWOOD».
Η «κοπελιά»…. Έχει χάρισμα…..
μάλλον «κληρονομικό»…… Εγώ ο κερατάς, 2 χρόνια μεγαλύτερός της, …… ζώντας μέσα στον «καπιταλισμό»
από τα γεννοφάσκια μου……. Και όχι στο «κομουνισμό» όπως εκείνη…….. ούτε ένα
σπίτι δεν μπόρεσα να φτιάξω ο «άχρηστος».
Αντιγράφω απλά από την Wikipedia.
Η Youla Volodymyrivna Tymoshenko, στα ουκρανικά Юлія Володимирівна Тимошéнко) είναι
Ουκρανή πολιτικός και Πρωθυπουργός της Ουκρανίας από τις 24 Ιανουαρίου ως τις 8 Σεπτεμβρίου του 2005 και ξανά από το
Δεκέμβριο του 2007
ως τις 11 Μαρτίου 2010 .
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1960 και είναι αρχηγός του
κόμματος της πανουκρανικής ένωσης "Πατρίδα" καθώς επίσης και του
Μπλοκ Τιμοσένκο.
Προτού ανέλθει στην πρωθυπουργία και γίνει η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στη
χώρα της, η Τιμοσένκο διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην Πορτοκαλί Επανάσταση και τα δυτικά ΜΜΕ της
έδωσαν το προσωνύμιο της "Ιωάννας της Λωρραίνης της Ουκρανίας".[2]
Πριν γίνει πολιτικός σταδιοδρόμησε ως επιχειρηματίας στο χώρο της βιομηχανίας φυσικού αερίου και έγινε πλούσια.
Στις 28 Ιουλίου του 2005 ψηφίστηκε από το
περιοδικό "Φορμπς" ως η τρίτη ισχυρότερη γυναίκα στον πλανήτη, μετά
την Κοντολίζα Ράις και τη Γου Γι.[3]
Το 2009 έλαβε το χρίσμα από το κόμμα της για τις
προεδρικές εκλογές του 2010, στις οποίες ηττήθηκε από τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς.
Είναι παντρεμένη με τον Ολεξάντρ Τιμοσένκο και
έχουν μία κόρη, την Ευγενία. Η τελευταία είναι παντρεμένη με Άγγλο τραγουδιστή
της ροκ, το Σιν Καρ.
Η Τιμοσένκο είναι επίσης γνωστή για τη
χαρακτηριστική της κόμμωση (πλεξίδες), που έγιναν
σύμβολο της πορτοκαλί επανάστασης.[4]
Η ίδια ανέφερε ότι δεν επισκέπτεται κομμώτρια αλλά ότι μόνη της επιμελείται την
εν λόγω κόμμωση.[4]
Εξελέγη
βουλευτής το 1996 με το ποσοστό ρεκόρ του 92,3% των ψήφων και επανεξελέγη το
1998 και το 2002. Την περίοδο 1999-2001 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης
αρμόδια για ενεργειακά θέματα και απολύθηκε στις αρχές του 2001 από τον Πρόεδρο Κούτσμα. Την ίδια χρονιά συνελήφθη με την
κατηγορία της λαθραίας εξαγωγής αερίου, στη συνέχεια όμως απελευθερώθηκε.
Αμέσως μετά έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του
Προέδρου Κούτσμα και στην τότε κυβέρνηση αποδόθηκε το περίεργο τροχαίο ατύχημα
που είχε συνέπεια τον τραυματισμό της ίδιας.[5]
Το ατύχημα αποδόθηκε σε δολοφονική απόπειρα εναντίον της.
Τον Ιανουάριο του 2005 διορίστηκε προσωρινά
Πρωθυπουργός επί προεδρίας του Βίκτορ Γιουστσένκο. Το κοινοβούλιο επικύρωσε το
διορισμό της στο αξίωμα, στις 4 Φεβρουαρίου του 2005, με 373 ψήφους υπέρ.
Λίγο αργότερα εξαιτίας έλλειψης στοιχείων έκλεισαν όλες οι εκκρεμότητες της
πολιτικού και της οικογένειάς της με τη δικαιοσύνη.
Η θητεία της στην πρωθυπουργία υπήρξε βραχύβια
εξαιτίας εντάσεων στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Απολύθηκε το φθινόπωρο του 2005 από τον Πρόεδρο
Γιουστσένκο και νέος Πρωθυπουργός έγινε ο Γιούρι Γεχανούροφ. Στις εκλογές το 2006 ο συνασπισμός της
ήρθε 2ος με 129 έδρες και φερόταν ως μελλοντική πρωθυπουργός εκ νέου. Οι
συνομιλίες με το κυβερνών κόμμα και με τους Σοσιαλιστές κατέρρευσαν και η
Τιμοσένκο έλαβε μέρος στις επόμενες εκλογές, το 2007.
Στις εκλογές αυτές[6]
δεν κατάφερε να πάρει πολλές έδρες το Σοσιαλιστικό Κόμμα, σύμμαχος της
Τιμοσένκο. Εν τούτοις, το Μπλοκ Τιμοσένκο και το Μπλοκ για την Αυτοάμυνα του
Λαού-Η δική μας Ουκρανία, το οποίο σχετίζεται με τον Πρόεδρο Γιουστσένκο
κινήθηκαν προς το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.[6]
Στις 15 Οκτωβρίου του 2007, οι δύο συνασπισμοί
συμφώνησαν στο σχηματισμό κυβέρνησης[7][8]
και ο Πρόεδρος Γιουστσένκο την πρότεινε επίσημα για το αξίωμα της Πρωθυπουργού.
Ωστόσο, στις 11 Δεκεμβρίου του 2007 με διαφορά μιας ψήφου
[1]
απέτυχε να λάβει την έγκριση της Βουλής. Έλαβε 225 ψήφους ενώ απαιτούνταν 226.
Ο
συνασπισμός της Τιμοσένκο (BYuT) και του Γιούστσενκο (OU-PSD) κινδύνευσε με
κατάρρευση εξαιτίας των διαφορετικών θέσεών τους στον Πόλεμο στη Νότια Οσετία
το 2008. Ο κυβερνητικός εταίρος κατηγόρησε την Τιμοσένο ότι υιοθέτησε μια πιο
φιλική στάση απέναντι στη Μόσχα, με σκοπό να συγκεντρώσει υποστήριξη από τη
Ρωσία για τις προεδρικές εκλογές του 2010.[9]
Την κατηγόρησαν επίσης ότι δεν είναι θρήσκα και ότι συνωμοτούσε εναντίον του
προέδρου.[10][11][12]
Ο BYuT μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα της
Ουκρανίας και το Κόμμα των Επαρχιών ενέκριναν νομοθεσία με σκοπό να είναι πιο
εύκολη η καθαίρεση του Προέδρου[13]
και να μειωθούν οι εξουσίες του με ταυτόχρονη ενδυνάμωση των εξουσιών του
Πρωθυπουργού. Ο συνασπισμός OU-PSD αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό[14].
Έτσι ξέσπασε πολιτική κρίση και μετά τη διάλυση του συνασπισμού η Τιμοσένκο
προκήρυξε πρόωρες εκλογές για κοινοβούλιο στις 8 Οκτωβρίου.[15].
Αρχικά οι εκλογές ήταν να διενεργηθούν στις 7 Δεκεμβρίου του 2008,[16],
όμως αργότερα αναβλήθηκαν για μετά[17]
με άγνωστη ημερομηνία και την Τιμοσένκο να καθιστά σαφές ότι δεν έχει σκοπό να
παραιτηθεί[18]
μέχρι να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση συνασπισμού.
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2008 ο BYuT και το
Κόμμα των Περιοχών είχαν συνομιλίες για σχηματισμό κυβέρνησης[19]
όμως μετά την εκλογή του Βολοντίμιρ Λίτβιν ως
προέδρου του Κοινοβουλίου (Verkhovna Rada) στις 9 Δεκεμβρίου 2008 ανακοινώθηκε
ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στη συμμαχία του Λίτβιν , στο
συνασπισμό της Τιμοσένκο (BYuT) και στον φιλοπροεδρικό συνασπισμό OU-PSD[20].
Η συμφωνία υπογράφηκε από τα τρία κόμματα στις 16 Δεκεμβρίου του 2008.[21].
Στις 5 Φεβρουαρίου του 2009 η δεύτερη κυβέρνηση
της Τιμοσένκο επέζησε πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο (η προηγούμενη είχε
απορριφθεί στις 11 Ιουλίου 2008).[22]
Τον
Ιούνιο του 2009 η Τιμοσένκο ανακοίνωσε σε τηλεοπτική της εμφάνιση την
υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές,[23]
δηλώνοντας ότι αν θα έχανε τις εκλογές δεν θα αμφισβητούσε το αποτέλεσμα[24].
Στην εκστρατεία της υποστηρίχθηκε από πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, όπως η Ρουσλάνα.
Η πρωθυπουργός έλαβε στις 24 Οκτωβρίου του 2009
το χρίσμα του κόμματός της, για να είναι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές της
17ης Ιανουαρίου[25].Στον
πρώτο γύρο των εκλογών, ο οποίος διενεργήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο
Γιανουκόβιτς από το Κόμμα των Περιφερειών προηγήθηκε με 35,32% των ψήφων ο
έναντι 25,05% για την πρωθυπουργό Τιμοσένκο.[26]
Την πέμπτη θέση κατέλαβε ο απερχόμενος πρόεδρος, Βίκτορ Γιουστσένκο, με 5,45% των ψήφων. Ο
δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 7 Φεβρουαρίου.[27]
Νικητής αναδείχθηκε ο Γιανουκόβιτς λαμβάνοντας 48,95% έναντι 45,47%, για την
Τιμοσένκο.[28][29]
Η αντίπαλός του δεν παραδέχθηκε την ήττα της[30].
Οι ξένες δυνάμεις αναγνώρισαν τη νίκη του
αντιπάλου της και έκαναν λόγο για καθαρά δημοκρατικές εκλογές. Στις 14
Φεβρουαρίου 2010 ο Γιανουκόβιτς ανακηρύχθηκε επίσημα από την κεντρική εκλογική
επιτροπή της χώρας με διαφορά 3,48% από την αντίπαλό του (ή 888.000 ψήφων)
νικητής των εκλογών.[31]
Στις 2 Μαρτίου 2010 ο κυβερνητικός συνασπισμός
κατέρρευσε, καθώς απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Νέος πρωθυπουργός
διορίστηκε στις 11 Μαρτίου από το κοινοβούλιο ο Μίκολα Αζάροβ.
Μετά την ήττα της, ασκήθηκε κατά της Τιμοσένκο
δίωξη για κακοδιαχείρηση την περίοδο της θητείας της (το διάστημα 2007-2010)
σχετικά με την πώληση δικαιωμάτων για τις εκπομπές άνθρακα, ενώ διενεργήθηκε
και νέα έρευνα για απόπειρα δωροδοκίας και διαφθοράς του ανώτατου δικαστηρίου
της χώρας το 2003. Στις αρχές του 2011 οι δικαστικές αρχές της Ουκρανίας
εξέδωσαν απαγορευση εξόδου της από τη χώρα. [32]
Στις 5 Αυγούστου οι Αρχές συνέλαβαν στο Κίεβο την Τιμοσένκο για ασέβεια προς το
δικαστήριο, στο οποίο δικαζόταν για κατάχρηση εξουσίας.[33]
Η Τιμοσένκο, η οποία καταδικάστηκε τελικά σε ποινή 7ετούς φυλάκισης στο Κίεβο
και 3ετούς στέρησης των πολιτικών της δικαιωμάτων στις 11 Οκτωβρίου, υπέβαλε
στις 10 Αυγούστου προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία
εκδικάστηκε τον Δεκέμβριο του 2011, αποδίδοντας την καταδίκη της σε πολιτικούς
λόγους, ενώ υποστήριξε πως αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.[34]
