Καλοκαίριασε. Το θερμόμετρο σταθερά στους 35 βαθμούς και τα τζιτζίκια κάνουν επανάσταση. Τα νεύρα μας σε τεντωμένα σχοινιά πασχίζουν για λίγες στιγμές δροσερού αέρα από τον παλιό ανεμιστήρα που δανειστήκαμε από τους παππούδες μας ,μιας και το κλιματιστικό τρώει πολύ ρεύμα. Ο καναπές ,γεμάτος ιδρώτα μας περιμένει κρατώντας μας ,το κλασσικό βαθούλωμα από το πολύ καθισιό.
Νεύρα πολλά νεύρα. Ο πατέρας καμπόσος ,η μάνα σαλταρισμένη και τα αδέρφια στην κοσμάρα τους. Ο καθένας το βιολί του. Και εγώ απλά παρατηρώ. Δεν βλέπω πολλά ,μιας και τα μισά χάνονται στην διαδρομή από την άσκοπη σκέψη που μόνο ειρωνεία προκαλεί. " Δεν φταίμε εμείς ,οι καταστάσεις είναι τέτοιες" θα μου πει ο μαλάκας ο γείτονας. "Και ποιος να φταίει άραγε;",σκέφτομαι και γω σαν βλάκας με την σειρά μου. "Όχι όχι κανείς δεν φταίει. Και αφού κανείς δεν φταίει έτσι πρέπει να μείνει. Και αφού έτσι πρέπει να μείνει θα αφήσω τον παλιό μου καναπέ να βουλιάξει από το πολύ καθισιό."
Έφτασε το καλοκαίρι. Έφυγα από την μαυρίλα και είπα να ζήσω. Να ζήσω τι; Να ζήσω με ποιον; Να ζήσω για πόσο; Μα στην εποχή μας δεν γεννιόμαστε για να ζήσουμε. Γεννιόμαστε για να πεθάνουμε. Και ας τον φοβόμαστε τον τύπο με τα μαύρα. Είναι αυτό το κρυφό φλερτ που μας τρώει τα σωθικά μέχρι να το παραδεχθούμε. Όταν το παραδεχόμαστε έχουμε γίνει φίλοι μαζί του.
Όλα τα γκρεμίσαμε και είπαμε να ρίξουμε και εμάς τους ίδιους. Γένος αυτοκαταστροφικό. Γένος κανιβαλιστικό. Δεν μας έμειναν και πολλά χαρτιά και για αυτό κλαίμε. Δεν μας έμεινε και πολύ τσίπα και γιαυτό τρωγόμαστε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Και αναρωτιέσαι εσύ τώρα ,ποιο από τα δύο να είναι καλύτερο. Αξίζει να πνιγείς αργά και επώδυνα ή να πέσεις μια και καλή στο κενό ,απολαμβάνοντας την πτώση ,μέχρι να σπάσεις όλα σου τα κόκαλα;
Θα ξανάρθει ο χειμώνας. Μετά ξανά το καλοκαίρι. Αλλά τι σημασία να έχουν οι εποχές όταν δεν μπορείς να ανασάνεις. Είμαστε δεμένοι στο μηχάνημα και ζούμε με την μπουκάλα οξυγόνου. Μας δέσανε όμως για να μην το σκάσουμε. Ας ερχόταν κάποιος να κλείσει το μηχάνημα και όλα θα παίρναν ξανά τον δρόμο τους.
