Όσο περνάει ο καιρός ,όλο και περισσότερο φτάνω στο σημείο να πιστεύω ότι μια αγνώστου ταυτότητας κοσμική δύναμη με κυνηγάει ,χωρίς να έχω καταλάβει τον λόγο. Το μυαλό μου τρέχει με ταχύτητα και σταματάει πάντα στις πιο επώδυνες συζητήσεις. Σταματάει σε αυτές τις συζητήσεις στις οποίες είμαι αναγκασμένος να νιώσω τον πόνο μέσα μου. Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να πονάω αλλά δεν μπορώ να μένω αμέτοχος σε όλο αυτό το παιχνίδι.
-"Μικρέ ξέμεινα από φακές ,πήγαινε να αγοράσεις" μου λέει η μάνα μου σε μία στιγμή πανικού.
-Να πάω ρε μάνα. Τι φακές θέλεις;
-Φαρσάλων
-Και αν δεν έχει τι να φέρω;
-Αγκρίνο και αν δεν έχει ούτε από αυτές φέρε 3Α.
Φτάνοντας στο σούπερ μάρκετ ,μπαίνω στον διάδρομο με τα όσπρια. Διαβολική σύμπτωση. Δεν είχε ούτε φακές Φαρσάλων ούτε και Αγκρίνο. 'Όπως ήταν φυσικό πήρα τις 3Α. Πάω στο ταμείο να πληρώσω. Εκεί ένας παππούς είχε στήσει κουβέντα με μία εύσωμη κυρία. Βγάζοντας το πορτοφόλι μου ακούω μία φωνή.
-Δεν είναι ελληνικές αυτές. Γιατί τις πήρες;
Σαστισμένος και χωρίς να περιμένω κάποιον να μου μιλήσει γυρνάω το κεφάλι μου και κοιτάω τον γέρο.
-Δεν είχε άλλες του απαντάω
-Πρέπει όμως να στηρίζουμε τα ελληνικά προϊόντα.
Εκείνη την στιγμή φούντωσα. Για λίγα δευτερόλεπτα είχα πειστεί πως το γαμημένο το κεφάλι μου δεν θα δώσει εντολή για να κουνηθούν τα χείλια μου.
- Παππού , δεν νομίζω ότι είσαι κατάλληλος να μου κάνεις υποδείξεις.
-Αααρε παιδιά ,εσείς οι νεολαίοι δεν έχετε κότσια...
-Παππού τόσα χρόνια που είχες σύνταξη πάλι ελληνικά αγόραζες;
-Άλλες εποχές τότε...
-Πως έρχεσαι εσύ λοιπόν τώρα να μου κάνεις υποδείξεις για μια κατάντια την οποία εσύ πρώτος έφερες; Εσείς μας φέρατε σε αυτήν την κατάσταση.
Ο παππούς σιώπησε. Μάζευε σιγά σιγά τις σακούλες του να φύγει το κεφάλι του σκυμμένο φάνηκε σαν να ψιθυρίζει κάτι. Δεν έδωσα σημασία. Βιαζόμουν.
-Κότες είστε ρε... Ίδια και χειρότερα θα ζήσετε από ότι ζήσαμε εμείς...
Και να που ο τροχός γύρισε. Τώρα το δικό μου κεφάλι ήταν σκυμμένο. Ήξερα ότι τα λόγια του και οι απαντήσεις του ήταν αποτέλεσμα άμυνας. Κατά βάθος όμως κατάλαβα ότι και αυτός είχε δίκιο. Ναι όντως εμείς οι νέοι είμαστε κότες. Ναι δεν έχουμε τα κότσια να κάνουμε το παραμικρό. Ναι κυνηγάμε πάντα το εύκολο για να την βγάζουμε καθαρή.
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι άλλο θα πρέπει να πω. Μάταια πίστευα πως η γενιά μου θα φέρει την αλλαγή. Καμιά αλλαγή δεν θα έρθει. Κανένας δεν θα αλλάξει. Και αυτό γιατί βλέπω τα παιδιά ακόμα να διψάνε για χρήμα και όχι για ευτυχία.
Τι τα θέλουμε τα μεγάλα σπίτια τα ακριβά αμάξια και τα κινητά τηλεοράσεις αν μέσα μας δεν μπορούμε να νιώθουμε ευτυχισμένοι σαν μικρά παιδιά καβάλα στο ξύλινο αλογάκι τους;
