Τις περισσότερες φορές ήμουν ένα βήμα πιο μπροστά. Ήξερα τις κινήσεις σου γιατί σε είχα μάθει. Παίζαμε χαρτιά και έβγαινα πρώτος. Άλλες πάλι έβγαινα τελευταίος. Και αφού το παιχνίδι τελείωνε καθόμουν αποσβολωμένος κοιτώντας τον τοίχο με τα φίλα στο χέρι. Δεν ήθελα να τα αφήσω. Δεν ήθελα να με αφήσουν. Μου την έφερες. Ήσουν όχι ένα αλλά δέκα βήματα μπροστά. Τα φίλα όμως παρέμειναν στο χέρι. Τα κράτησα ενέχυρο της ήττας μου. Τα κράτησα για να θυμάμαι. Είναι σαν τις τρύπες στον τοίχο που παραμένουν εκεί για πάντα. Μαλακίες. Χάθηκε να βάλω λίγο στόκο;
Στόκο έχει το κεφάλι σου, θα μου φώναζε ο άλλος μου εαυτός. Και στόκο να έβαζα ,η ιδέα ότι κάποια στιγμή υπήρχε μία τρύπα σε αυτόν το τοίχο δεν θα έφευγε ποτέ. Κολλημένο μυαλό. Εκεί κάθεται στην καθιερωμένη γωνιά του ,παίζοντας το άνετο ,αλλά από μέσα του βράζει. Δίχως λόγο και αιτία. Έτσι το έμαθαν ,έτσι το επίταξαν οι εποχές.Όταν του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία ,κατηγορεί τους πάντες. Όλα του φταίνε. Αλλά τι μπορεί να κάνει κάποιος. Έτσι είναι τα πράγματα μέσα στο κεφάλι του ,και έτσι θα μείνουν μέχρι να ψοφήσει. Δοκιμασμένη συνταγή.
Γιατί ποτέ δεν γράφω για κάτι το οποίο να με χαροποιεί; Χρόνια απορία. Όσα και τα χρόνια που χαλάω τα χέρια μου στο γράψιμο. Βέβαια αυτό το κεφάλι πάσχει περισσότερα χρόνια. Από την εφηβεία του. Τι στο διάολο ακόμα εφηβεία περνάω; Ή μήπως οι καιροί τρέχουν γρηγορότερα από μένα;
Πάλι καταλήγω στο ότι δεν φταίω εγώ. Τότε ποιος φταίει; Μήπως φταίει ο καριόλης ο δημοκρατικός πρωθυπουργός μου ,που σε λίγα χρόνια θα μου κατασχέσει το σπίτι; Μήπως φταίει η ηθική κατάντια του τόπου μου;Μήπως μου φταίνε οι πουστάρες που δίνοντας λίγο κώλο βγάζουν χρήμα χεζοντας; Ή μήπως φταίει ο διαλυμένος θεσμός της οικογένειας ,ο οποίος δεν μου εμπνέει ικανοποίηση και ξένοιαστο μέλλον; Από που να πιαστώ και σε τι να πιστέψω στην τελική...
Εδώ κολλάω. Πάντα εδώ κολλάω. Και μετά τι; Και μετά ποιος;
Όχι όχι την βρήκα την λύση. Θα αρχίσω να σκορπάω χρήματα πηγαίνοντας σε κοσμικές εκδηλώσεις και πάρτι τα οποία θα καταλήγουν σε όργια. Θα αρχίσω τα ναρκωτικά. Θα βάλω και κανένα ζαρζαβατικό στον κώλο μου και όλο και κάποιος θα με προσέξει. Θα φτιάξω Μ.Κ.Ο. κατά της καταπολέμησης του πόνου από τα λαχανικά. Αφού μετά από όλα αυτά η δημοτικότητα μου ανέβει στα ουράνια ,θα κατέβω για βουλευτής. Θα δημιουργήσω θέσεις εργασίες μόνο για τα μέλη της εικονικής μου οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουν να φάνε μέχρι και τα τρισέγγονα μου.
Μάνα ,πατέρα ,αδερφέ ,γιαγιά ,παππού ,θεία ,θείε τώρα πρέπει να είστε περήφανοι για το παιδί σας.
Να άλλο ένα παράδειγμα για να καταλάβει κανείς ,όχι μόνο πόσο έχει ξοκείλει η κολοκοινωνία μας αλλά και πόσο λεπτά είναι τα όρια της ευπρέπειας με την απρέπεια...
