Τα τύμπανα ξεκίνησαν να βαρούν σεμνά ,προειδοποιώντας το μεγάλο κακό. Ο άνθρωπος παρ' όλα αυτά συνεχίζει ακάθεκτος την ταπεινωτική του πορεία. Διαλέγει τα σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια αντί των φωτεινών. Προτιμάει το επικίνδυνο και ανατριχιαστικό γιατί έτσι δείχνουν οι έρευνες. Τι και αν έχει πέσει έξω; Τι και αν χάσει το μυαλό του από τις καταχρήσεις και την κοινωνικά έξυπνη ηλιθιότητα που περιβάλει τον περίγυρο του. Όλα καλά. Θα πάει ξανά στο σπιτάκι του. Θα ανοίξει την ακριβή του τηλεόραση και οι ρυθμοί θα ξαναέρθουν στα κανονικά τους επίπεδα.
"Που το βλέπεις το κακό; Έτσι έχουν τα πράγματα στις μέρες μας" ,θα πει κάποιος αφελής. Το κακό είναι όμως μέσα μας. Κοιμάται την ημέρα κουρνιάζοντας μέσα μας ,αλλά το βράδυ βγαίνει παγανιά στα μικροσκοπικά όνειρα μας. Μας κυνηγάει με μανία και μεις ξυπνάμε ιδρωμένοι μέσα στην νύχτα ,νομίζοντας πως είδαμε εφιάλτη. Τρέφεται από τα σωθικά μας και μας αποδυναμώνει.
Εμείς ,βλέπουμε το κακό να πλησιάζει. Νοιώθουμε πως κάτι πρέπει να κάνουμε. Και εκεί που πάμε να κάνουμε το πρώτο βήμα ,τα πόδια μας κολλάνε στην άσφαλτο ,λες και μας έχουν τσιμεντώσει.
Κλείστε τα μάτια σας και ανοίξτε τα αφτιά σας. Τα ερεθίσματα βρίσκονται όλα γύρω μας. Απλά εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι με ανούσια για άλλους καιρούς ,πράγματα για να τα ακούσουμε. Δεν είναι η καθημερινότητα που μας αποσπά ,ούτε και η υποτιθέμενη μιζέρια που μας απομονώνει και μας απομακρύνει από τον στόχο μας σαν ανθρώπους. Έτσι εκπαιδευτήκαμε και έτσι πιστεύουν πως θα συνεχίσουμε.
Δηλαδή τι άλλο χρειάζεται να γίνει για να ξυπνήσουμε; Πρέπει να πεινάσουμε; Πρέπει να μας κόψουν τα άκρα; Πρέπει να μας σκοτώσουν τις μάνες και τα παιδιά μας; Ή μήπως πρέπει να τελειώσουν τα κωλόχαρτα στην τράπεζα; Εαν όλα αυτά λοιπόν ήταν στο χέρι μου ,θα τα επιδίωκα. Όχι για να μας κάνω να πονέσουμε ,αλλά για να μας κάνω να ξυπνήσουμε. Θα μας έφτανα στον πάτο με μόνο σκοπό να αναδυθούμε. Θα μας χαστούκιζα ,για να επανέλθουμε από το αέναο λήθαργο που χρόνια τώρα περπατάμε.
Όχι για μας τους ίδιους. Για τα παιδιά μας ,για τα εγγόνια μας και τα δισέγγονα μας. Λίγη τσίπα να είχαμε πάνω μας τουλάχιστον.
Κάπως έτσι έρχεται ο πόλεμος και η μάχη να λάβει θέση ,για να αναβιώσει στις καρδιές μας αυτό το από αρχαιοτάτων χρόνων ,πλάνο που καθόρισε την τύχη μας. Κάποιοι θα τον ονομάσουν πόλεμο ταξικό. Άλλοι θα το ονομάσουν πόλεμο ιδεών. Άλλοι πάλι θα το ονομάσουν μία μαλακία και μισή.
Σε τέτοια πράγματα δεν υπάρχει λογική ,ούτε και σκέψη. Υπάρχουν μόνο πρέπει. Κινηθείτε με το πρέπει. Φτιάξτε το και εφαρμόστε το. Μόνον έτσι.
Σε τέτοια πράγματα δεν υπάρχει λογική ,ούτε και σκέψη. Υπάρχουν μόνο πρέπει. Κινηθείτε με το πρέπει. Φτιάξτε το και εφαρμόστε το. Μόνον έτσι.
Και εγώ πάλι με την σειρά μου σας ερωτώ. Τι ελπίδα έχουν αυτοί οι λίγοι που μας καταδυναστεύουν ,μπροστά σε εμάς τους πεινασμένους και χιλιολαβωμένους λύκους ;
