Η αλήθεια είναι πως δεν έχω καταλάβει ποια η αλήθεια είναι. Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο ο άνθρωπος είναι τόσο θορυβώδης αλλά ταυτόχρονα εκνευριστικά βουβός. Δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο για τον οποίο όλοι , κλαίνε με τόση κακία και μίσος για την μοίρα τους ,την στιγμή που επιλέγουμε την "πολυέξοδη" και ανεφάρμοστη -μην τηρώντας τις προδιαγραφές μας- ,ζωή μας.
Δεν ξέρω αν σκέφτομαι σωστά ή λάθος. Δεν ξέρω αν έχω ξεφύγει ή αν πίνω ή θα πρέπει να πιω τίποτα για να ισιώσω ,όπως μερικοί μου είπαν. Δεν ξέρω που μου πάνε τα τέσσερα σε τελική ανάλυση και όλα αυτά γιατί στο μυαλό μου ,ακόμα και αυτή την στιγμή που γράφω ,επικρατεί ένας πόλεμος ιδεών και ταυτόχρονης βλακείας που τελειωμό δεν έχει.
Νιώθω σαν ελεύθερος πολιορκημένος. Βαρούνε τα τείχη μου με μανία. Μου έχουν αποκόψει κάθε μορφής διέξοδο. Θέλουν να με κατασπαράξουν ,κάθε φορά που προσπαθώ να κάνω την έξοδο μου. Και δεν είναι αυτή καθαυτή αλλά η φυσική ισορροπία και ταυτόχρονα αποκλεισμός που η φύση επιβάλει για να εξομοιώσει κάτι το οποίο δεν ευδοκιμεί ή δεν θέλει να ευδοκιμήσει σε έδαφος της.
Νιώθω σαν τον Καρυωτάκη γράφοντας το Πρέβεζα στα λευκά χαρτιά του. Αν ζούσε λοιπόν στην εποχή μας ,αυτός ο "τρελός" θα έγραφε στις κόλλες του.
Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στα μαύρα club και στα πορνεία
Θάνατος οι γυναίκες που γ@μιούνται
καθώς τις κατουρούσανε στα στήθια
...
Και η φαντασία μου ,για το λάθος μου ,έχει μεταμορφωθεί σε τέτοια οργή που ώρες ώρες γίνομαι τραγικά ηλίθιος και μισητά βαθιά ειρωνικός. Και ο πόλεμος μέσα μου είναι τόσο πλατύς που τίποτα υλικό και διανοητικό δεν έχει σημασία. Βλέπω την φύση να παίζει μαζί μου και χαίρομαι με την σοφία με την οποία εισβάλει μέσα μου. Βλέπω τους έξυπνα ηλίθιους ανθρώπους γύρω μου ,να κατασπαράζουν κάθε τι που τους περιβάλλει και χαίρομαι με την μανία τους. Τους χαίρομαι γιατί εγώ δεν μπορώ να γίνω όπως αυτοί.
Και είναι τόσο όμορφη η φύση όταν κανείς δεν μπορεί και ούτε θα μπορέσει να της τραβήξει ,ούτε μία τρίχα από τα μαλλιά της. Και είναι τόσο θανάσιμα όμορφη αυτή η φυσική ισορροπία των πραγμάτων που πράττει το έργο της με τόση σοφία ώστε κανείς να μην μπορεί να την αφουκραστεί. Περνάει απαρατήρητη ,κουνάει το μικρό της δάκτυλο και όλα κινούνται βάση σχεδίου που μόνο αυτή όρισε. Ενός σχεδίου που εφαρμόζεται εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.
Τα πάντα γύρω μου αργοπεθαίνουν. Νοητικά αργοπεθαίνει και το μυαλό μου από ταχυπαλμίες και έχθρες ιδεών. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα βγει από αυτό το τέλμα. Θέλω να πιστεύω πως οι ψυχές μας είναι γεωμετρικές καμπύλες που ανεβοκατεβαίνουν με κάθε συναίσθημα και κάθε ανεκπλήρωτο"θέλω". Απλά αυτή την εποχή βρίσκομαι στο κατώτατο όριο...
