Κύριοι καλησπέρα σας,
Επιτρέψτε μου να σας προσφωνώ με τον επίσημο τρόπο ,μιας και η ευγένεια ,έστω η τυπική ,ίσως να είναι το
μόνο πράγμα που έχει απομείνει σε αυτό το βόθρο ,εδώ σε αυτό το ακρωτήρι.
Μέρες ολόκληρες σας περιμένω. Σας φωνάζω κάθε μέρα ,αλλά εσείς
δεν ακούτε. Κάθομαι καρτερικά στο μπαλκόνι μου ,σαν άλλος ηλικιωμένος κύριος με
τα χέρια του πάνω στην μαγκούρα σε σκυφτή στάση ,περιμένοντας να σας δω να εμφανίζεστε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω να κατεβείτε από τους ουρανούς ,ούτε να φοράτε
φωτοστέφανα. Σας φαντάζομαι να περπατάτε χαμογελαστοί ,να βοηθάτε τον καθένα
που έχει πρόβλημα και γενικότερα να δίνετε λύσεις. Ναι ξέρω είμαι ηλίθιος.
Δεν θα σας έγραφα αν μπορούσα όλα αυτά να τα κάνω εγώ ο ίδιος.
Βλέπετε κουράστηκα να ψάχνω συντρόφους και συναγωνιστές ,ικανούς να ικανοποιήσουν την απύθμενη
βλακεία και ανωριμότητα μου. Επίσης σταμάτησα
και να μιλάω. Μετά την γνώμη μου για τις κρεμάλες και τους τάφους στο Σύνταγμα ,κάποιοι
έπαθαν πολιτιστικό σοκ. Άλλοι πάλι είπαν, μα καλά και τα παιδιά τους τι θα
απογίνουν;. Και αυτά μαζί τους φώναξα σε μία κατάσταση παροξυσμού. Ναι δεν λέω
,ήταν ακραίο. Αλλά το ακραίο δεν είναι απαραίτητα και λάθος αν η λογική σου λειτουργεί.
Σας καλώ λοιπόν για να λάβετε δράση. Εδώ οι άνθρωποι έχουν
σταματήσει χρόνια να σκέφτονται. Επίσης έχουν σταματήσει και να μιλούν. Δεν
υψώνουν τις φωνές τους. Δεν διεκδικούν τα άλλοτε δεδομένα. Φοβούνται λένε. Δεν
έχω καταλάβει τι φοβούνται πάντως. Δικτατορία έχουμε; Φασίστες κυβερνούν;
Γενικότερα έχω πολλές απορίες. Οι περισσότερες αυτών είναι παιδιάστικες.
Άλλες πάλι είναι λογικές και άλλες άρρωστες. Βλέπετε ,ο κάθε άνθρωπος τρέφει πολλές
προσωπικότητες και η πολυπλοκότητα στην οποία βαδίζουμε δεν μας επιτρέπει και πολλές
στιγμές ξεγνοιασιάς και ησυχίας.
Τα σκουπίδια απέναντι από το σπίτι μου έχουν ξεχειλίσει.
Εκτός αυτού βρομάνε. Κάποιος θα πρέπει να κατούρησε σε αυτά χτες βράδυ. Επίσης αν μπορείτε πηγαίνετε και τα περιστέρια
σε κάποιο άλλο τόπο. Μου έχουν κατάκουτσουλήσει το μπαλκόνι.
Συγχωρέστε με κύριοι. Παρεκτράπηκα. Πολλά πράγματα με
βασανίζουν. Αλλά για να ξαναεπιστρέψουμε στο θέμα μας. Κάτι πρέπει να κάνετε επειγόντως με την κατάσταση στην χώρα μου. Εδώ οι
άνθρωποι δεν έχουν να φάνε ,κλέβουν και ζητιανεύουν όντας ταυτόχρονα υπό την επήρεια
ναρκωτικών ουσιών. Όταν δεν είναι στις καλές
τους φωνάζουν και σκοτώνουν. Η χώρα μου πεθαίνει. Όλοι σας επιζητούν, αλλά εσείς
δεν εμφανίζεστε.
Οι κυβερνόντες είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Ο χώρος μου
έχει να δει χαρά ίσα με 2000 χρόνια. Οι γείτονες μας ,μας πολιορκούν και εμείς
με την μαγική μας τσατσάρα χτενίζουμε την μεταξένια χαίτη μας. Όσες φορές πήγα
να τους την πετάξω στα σκουπίδια πήγαν να με σκοτώσουν. Άλλες τόσες τους μίλησα
και με είπαν αναρχοφασίστα. Άκου εκεί. Αναρχοφασίστα. Το έχετε ξανακούσει ποτέ εσείς
αυτό;
Σας παρακαλώ πολύ. Είστε η τελευταία μας ελπίδα. Και αν όλα πάνε
καλά θα φροντίσω εγώ ο ίδιος σε κάθε πλατεία του χωριού μου να στηθεί και από ένας
ανδριάντας σας. Ούτως ή άλλωστε οι προηγούμενοι πάλιωσαν. Τα μάρμαρα τους έσπασαν
,βάφτηκαν με σπρέι και τα πουλιά ,τα έχουν τόσο κατακουτσουλήσει που τα
χαρακτηριστικά τους έχουν καεί.
Κύριοι ,ελπίζω να πράξετε άμεσα. Είσαστε η τελευταία μας ελπίδα.
Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας ,για ακόμα μία φορά.
