3 Κείμενα.
1. Η διακήρυξη του Πετρόμπεη στις 23 Μαρτίου 1821
2. Το φιρμάνι του Μαχμούτ Β΄ στις 3 Μαίου 1821
3. Και η Διακήρυξη της Α εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου στις
15 Ιανουαρίου του 1822
Νοιώθω
πολύ ……τιποτένιος για να κάνω το οποιοδήποτε σχόλιο.
Προειδοποίησις
εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς, εκ μέρους του φιλογενούς αρχιστρατήγου των
Σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και της Μεσσηνιακής Συγκλήτου.
Ο
ανυπόφορος ζυγός της Οθωμανικής τυραννίας εις το διάστημα ενός και επέκεινα
αιώνος, κατήντησεν εις μίαν ακμήν, ώστε να μην μείνη άλλο εις τους δυστυχείς
Πελοποννησίους Γραικούς, ει μη μόνον πνοή και αυτή δια να ωθή κυρίως τους
εγκαρδίους των αναστεναγμούς.
Εις
τοιαύτην όντες κατάστασιν στερημένοι από όλα τα δίκαιά μας, με μίαν γνώμην
ομοφώνως απεφασίσαμεν να λάβωμεν τα άρματα, και να ορμήσωμεν κατά των τυράννων.
Πάσα προς αλλήλους μας φατρία και διχόνοια, ως καρποί της τυραννίας
απερρίφθησαν εις τον βυθόν της λήθης, και άπαντες πνέομεν πνοήν ελευθερίας.
Αι
χείρες ημών αι δεδεμέναι μέχρι του νυν από τας σιδηράς αλύσσους της βαρβαρικής
τυραννίας, ελύθησαν ήδη, και υψώθηκαν μεγαλοψύχως και έλαβον τα όπλα προς
μηδενισμόν της βδελυράς τυραννίας.
Οι
πόδες ημών οι περιπατούντες εν νυκτί και ημέρα εις τας εναγκαρεύσεις τας ασπλάγχνους
τρέχουν εις απόκτησιν των δικαιωμάτων μας. Η κεφαλή μας η κλίνουσα τον αυχένα
υπό τον ζυγόν τον απετίναξε και άλλο δεν φρονεί, ει μη την Ελευθερίαν.
Η
γλώσσα μας η αδυνατούσα εις το να προφέρη λόγον, εκτός των ανωφελών
παρακλήσεων, προς εξιλέωσιν των βαρβάρων τυράννων, τώρα μεγαλοφώνως φωνάζει και
κάμνει να αντηχή ο αήρ το γλυκύτατον όνομα της Ελευθερίας.
Εν
ενί λόγω απεφασίσαμεν, ή να ελευθερωθώμεν, ή να αποθάνωμεν. Τούτου ένεκεν
προσκαλούμεν επιπόνως την συνδρομήν και βοήθειαν όλων των εξευγενισμένων
Ευρωπαίων γενών, ώστε να δυνηθώμεν να φθάσωμεν ταχύτερον εις τον Ιερόν και
δίκαιον σκοπόν μας και να λάβωμεν τα δίκαιά μας.
Να
αναστήσωμεν το τεταλαιπωρημένον Ελληνικόν γένος μας. Δικαίω τω λόγω η μήτηρ μας
Ελλάς, εκ της οποίας και υμείς εφωτίσθητε, απαιτεί ως εν τάχει την φιλάνθρωπον
συνδρομήν σας, και ευέλπιδες, ότι θέλει αξιωθώμεν, και ημείς θέλομεν σας
ομολογή άκραν υποχρέωσιν, και εν καιρώ θέλομεν δείξη πραγματικώς την υπέρ της
συνδρομής σας ευγνωμοσύνην μας.
1821
Μαρτίου 23 εν Καλαμάτα. Εκ του Σπαρτιατικού Στρατοπέδου
Πέτρος
Μαυρομιχάλης, αρχιστράτηγος του Σπαρτιατικού και Μεσσηνιακού στρατού.
Στις 3 Μαΐου 1821 εκδίδεται φιρμάνι από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β' προς τον στρατάρχη της Ρούμελης Αχμέτ Χουρσίτ πασά, τους ιεροδικαστές όλων των καζάδων (επαρχιών) και τους προκρίτους των Τούρκων που διατάσσει γενική σφαγή και εξανδραποδισμό των "απίστων":
"... καθιστώ γνωστόν ότι η εν Μολδαβία εκραγείσα επανάστασις των κατηραμένων
Ελλήνων, μετεδόθη και εις τας πέραν της Θεσσαλονίκης περιοχάς και προεκάλεσε
την αναστάτωσιν και τον αναβρασμόν των κατοίκων εκεί και προ παντός εις τους
καζάδες της Αμφίσσης, Ευβοίας και Πελοποννήσου. ... Απεδείχθη εξ αυτών των
γεγονότων ότι η επανάστασις αυτή των απίστων, φέρουσα γενικόν χαρακτήρα έχει
καλώς μελετηθή και προσχεδιασθή κατόπιν συνεννοήσεως από ολόκληρον την φυλήν
αυτήν. ...
Αι
διατάξεις του ιερού Σεριάτ επιτάσσουν όπως οι μεν άπιστοι πρέπει να διαπερσθούν
εν στόματι μαχαίρας, τα τέκνα και αι γυναίκες αυτών να εξανδραποδισθούν και
εξισλαμισθούν, αι περιουσίαι των διανεμηθούν μεταξύ των νικητών μουσουλμάνων,
αι δε οικίαι των να παραδοθούν εις το πυρ, ώστε ούτε φωνή αλέκτορος να μην
ακουσθή πλέον εις αυτούς. Τοιουτοτρόπως θα είναι ο θεός βοηθός εις τους πιστούς
ως και το ιερόν αυτού Κοράνιον."[51]
"Aπόγονοι
του σοφού και φιλανθρώπου Έθνους των Eλλήνων, σύγχρονοι των νυν πεφωτισμένων
και ευνομουμένων λαών της Eυρώπης και θεαταί των καλών, τα οποία ούτοι υπό
την αδιάρρηκτον των νόμων αιγίδα απολαμβάνουσιν, ήτο αδύνατον πλέον να
υποφέρωμεν μέχρις αναλγησίας και ευηθείας την σκληράν του Oθωμανικού Kράτους
μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρας περιπου αιώνας επάταξε τας κεφαλάς ημών και αντί
του λόγου την θέλησιν ως νόμον γνωρίσουσα, διώκει και διέταττε τα πάντα
δεσποτικώς και αυτογνωμόνως. Mετά μακράν δουλείαν ηναγκάσθημεν τέλος πάντων
να λάβωμεν τα όπλα εις χείρας και να εκδικήσωμεν εαυτούς και την πατρίδα ημών
από μίαν τοιαύτην φρικτήν και ως προς την αρχήν αυτής άδικον τυραννίαν, ήτις
ουδεμίαν άλλην είχεν ομοίαν, ή καν δυναμένην οπωσούν μετ' αυτής να παραβληθή δυναστείαν.
O κατά των
Tούρκων πόλεμος ημών, μακράν του να στηρίζεται εις αρχάς τινάς δημαγωγικάς
και στασιώδεις ή ιδιωφελείς μέρους τινός του σύμπαντος Eλληνικού Έθνους
σκοπούς, είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, πόλεμος του οποίου η μόνη
αιτία είναι η ανάκτησις των δικαίων της προσωπικής ημών ελευθερίας, της
ιδιοκτησίας και της τιμής, τα οποία ενώ την σήμερον όλοι οι ευνομούμενοι και
γειτονικοί λαοί της Eυρώπης τα χαίρουσιν, από ημάς μόνον η σκληρά και
απαραδειγμάτιστος των Oθωμανών τυραννία επροσπάθησεν με βίαν να αφαιρέσει και
εντός του στήθους ημών να τα πνίξη. Eίχομεν ημείς τάχα ολιγώτερον παρά τα
λοιπά έθνη λόγον δια να στερώμεθα εκείνων των δικαίων, ή είμεθα φύσεως
κατωτέρας και αχρειεστέρας και να νομιζώμεθα ανάξιοι αυτών, και
καταδικασμένοι εις αιώνιον δουλείαν, να έρπωμεν ως κτήνη και αυτόματα εις την
άλογον θέλησιν ενός απηνούς τυράννου, όστις ληστρικώς και άνευ τινός συνθήκης
ήλθεν μακρόθεν να μας καθυποτάξει; Δίκαια, τα οποία η φύσις ενέσπειρε βαθέως
εις την καρδίαν των ανθρώπων και τα οποία οι νόμοι, σύμφωνοι με την φύσιν,
καθιέρωσαν, όχι τριών ή τεσσάρων, αλλά και χιλίων και μυρίων αιώνων τυραννία
δεν δύναται να εξαλείψη. Kαι αν η βία ή η ισχύς προς τον καιρόν τα
καταπλακώση, ταύτα πάλιν, απαλαίωτα και ανεξάλειπτα καθ' εαυτά, η ισχύς ημπορεί
ν' αποκαταστήση και αναδείξη οία και πρότερον και απ' αιώνων ήσαν, δίκαια
τέλος πάντων τα οποία δεν επαύσαμεν με τα όπλα να υπερασπιζώμεθα εντός της
Eλλάδος, όπως οι καιροί και αι περιστάσεις επέτρεπον.
Aπό τοιαύτας
αρχάς των φυσικών δικαίων ορμώμενοι, και θέλοντες να εξομοιωθώμεν με τους
λοιπούς συναδέλφους μας, Eυρωπαίους Xριστιανούς, εκινήσαμεν τον πόλεμον κατά
των Tούρκων, μάλλον δε τους κατά μέρος πολέμους ενώσαντες, ομοθυμαδόν
εκστρατεύσαμεν, αποφασίσαντες ή να επιτύχωμεν τον σκοπόν μας και να διοικηθώμεν
με νόμους δικαίους, ή να χαθώμεν εξ ολοκλήρου, κρίνοντες ανάξιον να ζώμεν
πλέον ημείς οι απόγονοι του περικλεούς εκείνου Έθνους των Eλλήνων υπό
δουλείαν τοιαύτην, ιδία μάλλον των αλόγων ζώων, παρά των λογικών όντων. [...]
Tαύτα
διακυρύττει η Eθνική Συνέλευσις προς το Πανελλήνιον, εν και μόνον
προσεπιφέρουσα, ότι αυτής μεν επεραιώθη το έργον και διαλύεται σήμερον.
΄Eργον δε του Eλληνικού λαού και χρέος είναι να φανή ευπειθής και υπήκοος εις
τους Nόμους και τους εκτελεστάς Yπουργούς των Nόμων. Έλληνες, είπατε προ
ολίγου ότι δεν θέλετε δουλείαν και ο τύραννος χάνεται καθημέραν από το μέσον
σας. Αλλά μόνη η μεταξύ σας ομόνοια και ακριβής υποταγή εις την Διοίκησιν
ημπορεί να στερεώση την ανεξαρτησίαν σας. Eίθε ο κραταίος του Yψίστου βραχίων
ν' ανυψώσει και αρχομένους και άρχοντας, την Eλλάδα ολόκληρον, προς την
πάρεδρον αυτού σοφίαν, ώστε ν' αναγνωρίσωσι τα αληθή των αμοιβαία συμφέροντα.
Kαι οι μεν δια της προνοίας, οι δε λαοί δια της ευπειθείας, να στερεώσωσι της
κοινής ημών Πατρίδος την πολύευκτον ευτυχίαν. Eίθε, είθε.
Eν Eπιδαύρω
την 15ην Iανουαρίου. A' της Ανεξαρτησίας. 1822".
|
