Το προτεκτοράτο, οι Ινδιάνοι, οι Αβορίγινες, ……..και οι Ελληνες.

Δεν σκοπεύω να κάνω ……καμία βαθυστόχαστη ανάλυση. Απλά παραθέτω , 3 αποσπάσματα  λημμάτων  από την Wikipedia (όχι ότι είναι αξιόπιστη, απλά είναι ένα εύκολα προσβάσιμο στοιχείο, σε όποιον επιθυμεί να «τσεκάρει» αυτά που μεταφέρω).

Για Τα δικά μου συμπεράσματα , τα «κοινά σημεία κλειδιά» είναι

1.     Περιοχές που δεν υπάρχει πλήρης εθνική και λαική κυριαρχία.

2.     Μαζική «εισβολή» μεταναστών και ειδικά από την θάλασσα

3.     Αρρώστιες που θερίζουν τους ντόπιους

4.     Πλήρης «εξαφάνιση» των ντόπιων.

Μπορείτε να καταλήξετε στα δικά σας συμπεράσματα.

Αντιγράφω από την wikipedia

Στο Διεθνές Δίκαιο ή την Πολιτική ο όρος Προτεκτοράτο (Protectorate) σημαίνει κάποια εδαφική κατοικήσιμη περιοχή που ελέγχεται (ή κυριαρχείται κατά διάφορους βαθμούς) από μία ή περισσότερες "προστατεύουσες" [προστάτιδες] (protecting) Δυνάμεις. Και άλλες φορές προσδιορίζει συνήθως την προστατευόμενη οντότητα, ενώ άλλες φορές, τη σχέση μεταξύ προστάτιδος και προστατευομένου.Γενικά τα Προτεκτοράτα είναι δημιουργήματα συνθηκών του Διεθνούς Δικαίου οι οποίες και καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ αυτών και του κράτους ή των κρατών που ασκούν την προστασία. Συνεπώς τα προτεκτοράτα αποτελούν υποκείμενα του Διεθνούς Δικαίου.

Προτεκτοράτο καλείται οποιαδήποτε από τις ακόλουθες τρεις διαφορετικές οντότητες ή σχέσεις:

1. "Αληθές Προτεκτοράτο" (true protectorate) Η προστάτιδα Δύναμη διατηρεί κάποιο τυπικό έλεγχο κυρίως στις εξωτερικές υποθέσεις. Στην περίπτωση αυτή το Π. αποτελεί μία "οιονεί κρατική κοινότητα" (statelike community) π.χ. όπως το Μαρόκο επί Γάλλων.2. "Εσωτερικής Κυριαρχίας" (internal sovereignty). Η προστάτιδα Δύναμη είναι πλήρως κυρίαρχη (sovereign) ενώ το Π. συνεχίζει να παραμένει κράτος μόνο για εσωτερική διοίκηση και υποθέσεις (τα προτεκτοράτα αυτά κατά το πλείστον δεν έχουν διεθνή νομική προσωπικότητα και τα δικαιώματά τους ρυθμίζονται από το εσωτερικό Δίκαιο και όχι από το Διεθνές Δίκαιο.3. "Προστατευόμενοι λαοί" χωρίς συγκρότηση κράτους. Οι λεγόμενες συνθήκες με τέτοιες οντότητες δεν αποτελούν πραγματικές συνθήκες κατά την έννοια του Διεθνούς Δικαίου. Ο όρος "Αποικιακό Προτεκτοράτο" (colonial protectorate) δεν αποτελεί παρά μια διαφανή μεταμφίεση της συνηθισμένης αποικιακής σχέσης.

Πολλοί υποστηρίζουν πως ένα προτεκτοράτο προκύπτει από μια συνθήκη μεταξύ δύο μερών και ότι η συνθήκη αυτή καθορίζει τις αντίστοιχες εξουσίες και υποχρεώσεις. "Η έκταση των εξουσιών ενός προστατεύοντος κράτους στην εδαφική έκταση του προστατευομένου εξαρτάται τόσο από τις μεταξύ τους συνθήκες που ιδρύουν αυτό το Προτεκτοράτο όσο και από τους όρους υπό τους οποίους έχει αναγνωρισθεί το Προτεκτοράτο από τρίτες Δυνάμεις, έναντι των οποίων υπάρχει πρόθεση στήριξης στις διατάξεις των συνθηκών αυτών". (Tunis-Morocco Nationality Decrees - Διατάγματα εθνικότητας Τύνιδας Μαρόκου - Permanent Court of International Justice - Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης - Leyden: Sijthoff 1923)

Ξανααντιγράφω από την wikipedia

Οι Αβορίγινες (Aborigines) είναι ονομασία των αυτοχθόνων κατοίκων της Αυστραλίας. Η λέξη προέρχεται από το λατ. ab origine (=εξαρχής) και χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να χαρακτηρίσει τους αρχαιότερους κατοίκους της ιταλικής χερσονήσου, και ειδικότερα τους κατοίκους του Λατίου.

ΟΙ Αβορίγινες έζησαν ολότελα απομονωμένοι, έως την εισβολή των Ευρωπαίων, το 1788. Αν και για χρόνια ήταν κυρίαρχη η άποψη ότι η Αυστραλία αποικίστηκε ήσυχα, δηλαδή χωρίς αντίσταση μια και οι Αβορίγινες δεν διέθεταν ούτε κάποιου είδους πολιτική οργάνωση, ούτε μόνιμο τόπο εγκατάστασης, ούτε ιδιοκτησία, σήμερα είναι ευρέως γνωστό ότι υπήρξε αντίσταση και μάλιστα επίμονη, με την αυξανόμενη μορφή του ανταρτοπόλεμου, σχεδόν για δύο αιώνες. Στο μεταξύ οι αυτόχθονες άρχισαν να αποδεκατίζονται από διάφορες ασθένειες (πνευμονία, ευλογιά, ιλαρά, αφροδίσια κ.α.) που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι και οι οποίες ήταν άγνωστες σε αυτούς, με συνέπεια το ανοσοποιητικό σύστημα να είναι ευπρόσβλητο. Επίσης άρχισαν να υποφέρουν και από έλλειψη νερού, καθώς αρκετά από τα πηγάδια τους μολύνθηκαν ή επιχωματώθηκαν από τα ζώα που είχαν εισαχθεί, με επιπτώσεις στη βλάστηση και στο κυνήγι. Με την πάροδο του χρόνου ορισμένοι επεδίωξαν τη συνεννόηση, εν μέρει γιατί πίστευαν ότι οι άποικοι ήταν προσωποποιήσεις των πνευμάτων των νεκρών προγόνων τους. Άλλοι αναγκάστηκαν να συμβιβασθούν για να επιβιώσουν. Παράλληλα άρχισε η δράση των ιεραποστολών, ορισμένες από τις οποίες δεν αντιδρούσαν στη σκληρή μεταχείριση των αυτοχθόνων από τους αποίκους, ούτε καν στη εξαιρετικά απάνθρωπη μέθοδο της απομάκρυνσης των βρεφών από τους γονείς τους ή στη βίαιη απαγόρευση των γλωσσών και των θρησκευτικών τελετών των αυτοχθόνων. Κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930 δημιουργήθηκαν ειδικοί καταυλισμοί αυτοχθόνων, που απομόνωσαν ακόμη περισσότερο όσους ζούσαν εκεί, ενώ όσοι προτίμησαν να ζήσουν στις παρυφές της κοινωνίας των λευκών διαφοροποιήθηκαν φυλετικά και δέχτηκαν την επίδραση του δυτικού τρόπου ζωής.^[1]

Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής

Με την ονομασία Ινδιάνοι συνηθίζεται να αποκαλούνται γενικά οι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής πριν την ανακάλυψή της από τους Ευρωπαίους στα τέλη του 15ου αιώνα. Με την ίδια ονομασία αποκαλούνται μέχρι και σήμερα ορισμένες εθνικές μειονότητες, των οποίων οι ρίζες προέρχονται από τους ιστορικούς αυτούς λαούς. Ορισμένοι από αυτούς τους ιθαγενείς διατηρούν μέχρι σήμερα ένα νομαδικό τρόπο ζωής, ενώ κάποιοι άλλοι αναζήτησαν μόνιμη διαμονή δημιουργώντας μικρές κοινότητες και χωριά, ενώ σε κάποιες περιοχές κατάφεραν να οργανωθούν σε μεγαλύτερες κοινότητες, ακόμα και πόλεις, με πολιτική οργάνωση. Η ονομασία προέρχεται από την πεποίθηση του Κολόμβου ότι έφτασε στην Ινδία, ενώ στην πραγματικότητα είχε φτάσει στην Αμερική και ότι οι κάτοικοι που συνάντησε είναι Ινδοί^[1].

Με την εισβολή από την Ευρώπη εξαπλώθηκαν επιδημίες, όπως η ευλογιά, ο τύφος, η ιλαρά κι η διφθερίτιδα, οι οποίες αφάνισαν έως και 110 εκατομμύρια ιθαγενών της Αμερικής^[2]

Ο ευρωπαϊκός αποικισμός της αμερικανικής ηπείρου άλλαξε για πάντα τη ζωή και τον πολιτισμό των ιθαγενών λαών. Από το 15ο μέχρι το 19ο αιώνα, οι γηγενείς πληθυσμοί ρημάζονταν από ασθένειες, εκτοπίσεις, τις πολεμικές διαμάχες και την υποδούλωσή τους από τους Ευρωπαίους. Οι πρώτοι ιθαγενείς που ήρθαν σε επαφή με το Χριστόφορο Κολόμβο ήταν 250.000 μέλη της φυλής Arawak. Υποδουλώθηκαν κι ο πολιτισμός τους είχε αφανιστεί μέχρι το 1650, ενώ μέχρι το 1550 διασώθηκαν μόνο 500 ιθαγενείς.^[3]

Με τα αποικιακά ευρωπαϊκά ρεύματα εξαπλώθηκαν επιδημίες στους ιθαγενείς πληθυσμούς, οι οποίοι δεν είχαν κανένα είδος ανοσίας. Συνηθισμένες ασθένειες, όπως η ιλαρά κι η ανεμοβλογιά, αλλά και πιο επικίνδυνες, όπως η ευλογιά, αποδεικνύονταν φονικές για τους ιθαγενείς. Ορισμένοι ιστορικοί υπολογίζουν πως μέχρι και το 80% κάποιων γηγενών πληθυσμών πέθανε από ασθένειες που ήρθαν από την Ευρώπη.