Άκουσα την είδηση και ένοιωσα για μία ακόμη φορά
«υποκείμενο» ή μάλλον αντικείμενο των πολυχρονεμένων μας Σουλτάνων.
Στις μεταβιβάσεις ακινήτων, τον φόρο δεν θα τον
πληρώνει ο αγοραστής, όπως γινόταν παλιά, αλλά ο πωλητής.
Καλά θα μου πεί κάποιος. Και τι έγινε; Έχει καμιά
ιδιαίτερη σημασία, του ποιος θα πληρώνει τον φόρο;
Στο «υφιστάμενο» δίκαιό μας, ο «νομοθέτης»,
ακολουθούσε μία πολύ απλή λογική. Αυτή του ότι ο οποιοσδήποτε φόρος ακινήτων, ακολουθεί τον
κύριο του ακινήτου.
Όχι μόνο για τις αγοραπωλησίες, αλλά και για τις
δωρεές, και για τις κληρονομιές και για οποιαδήποτε άλλη αιτία.
Και αυτό είχε μία πλήρη λογική.
Ποια είναι η σκοπιμότητα της ασήμαντης
φαινομενικά αλλαγής;
Μήπως, στους πληστειριασμούς, όταν θα βγαίνει το
ακίνητο στο σφυρί , για 100.000 ευρώ επειδή θα χρωστάς στις τράπεζες π.χ.
50.000 θα έρχεται και θα σου λέει. 100.000, μείον 50.000 τα χρωστούμενα, μείον
10.000 τα έξοδα, μείον 15.000 ο φόρος, πάρε 25.000 και άντε στο καλό.
Σκεφτείται και το άλλο. Να σου παίρνουν το σπίτι,
να μην έχεις τίποτα να παίρνεις επιπλέον, και να καλείσαι, αφού σου πήραν το
σπίτι, να πληρώσεις εσυ- να είσαι χρεωμένος εσύ στην εφορία και όχι το ακίνητο,
αυτός που θα το κατέχει.
Σκεφτείται και το άλλο. Ξεπουλάει το ΤΑΙΠΕΔ, όσο όσο
ακίνητα. ‘Ερχεται ο αγοραστής και
αγοράζει. Υπο τις υφιστάμενες συνθήκες, θα έπρεπε να πληρώσει φόρο……Υπό τις
νέες θα πρέπει να πληρώσει το ……ΤΑΙΠΕΔ.
Σκεφτείται και το άλλο. Ακίνητα έχουν σήμερα οι
Ελληνες. Θα ερχεται ο ξένος, θα αγοράζει ( μόνο αυτός μπορεί), ….και τον φόρο
θα τον πληρώνει ο Ελληνας…..Δηλαδή ένα κίνητρο, ένα μέσο, …..για να μειωθεί
ακόμα η περιουσία του Έλληνα.