Κάπου κοντά στο 1990 ήταν που δούλευα σε γνωστή πολυεθνική. Μετά από έναν χρόνο "ευδοκίμου υπηρεσίας", και εν όψει προαγωγής μου, αποφασίσθηκε από τα κεντρικά , ένα tour, σε εργοστάσια της εταιρείας στην Ευρώπη.
Σε κάποιο εργοστάσιο τροφίμων λοιπόν στην Ολλανδία, υπήρχε ολόκληρο τμήμα, που έφερε τον βαρύγδουπο τίτλο
"Διεύθυνση ελέγχου αναπαραγωγής και διατροφής τρωκτικών".
ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν, η πολυεθνική ακολουθούσε την εξής πρακτική και φιλοσοφία.
Να γλυτώσεις από τα ποντίκια δεν μπορείς. Και να τα εξολοθρεύσεις σήμερα όλα, θα έρθουν άλλα, και θα πάρουν την θέση τους.
είναι πολύ ποιο λογικό και εύκολο να τα ταίζεις εσύ, και συγχρόνως να ελέγχεις την αύξηση του πληθυσμού τους, με διάφορους μεθόδους, αφού ελέγχοντας την τροφή τους ελέγχεις και κατευθύνεις και την αναπαραγωγή τους και την ανάπτυξη των κοινωνιών τους.
"Τρελλή Αμερικανιά" μου φάνηκε τότε , η λογική και η τοποθέτηση, σήμερα 25 χρόνια μετά, απλά διαπιστώνω την αφέλειά μου και την "εξυπναδίστικη" "Ελλαδίτικη" εξυπνάδα μου.
πως;
βλέποντας τις στρατιές των εξαθλιωμένων στα συσσίτια της εκκλησίας, μιας εκκλησίας που καθημερινά με απογοητεύει όλο και ποιο πολύ.
πως;
βλέποντας τις εξαγγελίες για "κοινωνικό μέρισμα", για απασχόληση μέσω "voucher" και τις στρατιές των εξαθλιωμένων που συνωστίζονται σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες για 300, 400 και 500 ευρώ.
πως;
βλέποντας τις εξαγγελίες για ΕΣΠΑ, τις διακηρύξεις για νέες θέσεις εργασίας,
σε μία γενιά αποχαυνωμένη από το ipad, το internet, την τηλεόραση, τα gay pride και την "εθνική Ελλάδος γειά σου"
προσπαθώ πραγματικά να αντιληφθώ την διαφορά μεταξύ της Ολλανδής ποντικίνας μάνας, και της Ελληνίδας μάνας, που απλά έχοντας εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας,
θεωρούν ότι έχουν κάνει το χρέος τους........... στο ακέραιο....
ποντίκια αγαπητοί μου.............. ποντίκια.
