Βλέπω το κάθε τι να γκρεμίζεται.Τα όρια στενεύουν και οι καρδιές μας παραμένουν κολλημένες σε πράγματα πεπερασμένα. Τα αναπολούμε με ευλάβεια μιας και κάθε νύχτα κάνοντας τον σταυρός μας ,περιμένουμε να ζήσουμε την επόμενη μέρα μας. Και η επόμενη μέρα έρχεται. Και εμείς για ακόμα μια φορά συνεχίζουμε να κλαίμε περασμένα μεγαλεία.Κάθε μορφής κοινωνικός ιστός έχει διαλυθεί. Κανείς δεν σκέφτεται την συλλογικότητα. Κανείς δεν ελπίζει σε μία αναδομημένη κοινωνία με κοινό όραμα και στόχους. Αναγκαστικά λοιπόν ,όλοι κοιτάνε να σώσουν το τομάρι τους. Κοιτάνε να την βγάλουν λάδι και να κονομήσουν εις βάρος των άλλων. Των κουτών. Αυτοί όμως δεν υπολογίζουν το γεγονός ότι είναι κουτοπόνηροι. Ας τους αφήσουμε λοιπόν αυτούς στην άκρη. Τα ερπετοειδή και κάθε είδους χαμαιλέοντες είναι άχρηστοι και ανίδεοι για τα δικά μας θέλω.
Υπάρχουν και αυτοί που πάνε με το ρεύμα και τις επιταγές της εποχής. Και αυτοί άχρηστοι μας είναι. Άτομα που αλλάζουν μεριές σαν να πηδάνε το κενό στην αποβάθρα του μετρό. Είναι όχι μόνο προδότες αλλά και ανάξιοι λόγου και αξίας.
Όσο είναι το ύψος του δέντρου πάνω από την επιφάνεια ,τόσο μακριές είναι και οι ρίζες του. Οι ρίζες είναι αυτές που καθορίζουν την ύπαρξη και το μέλλον του. Αν οι ρίζες ξεραθούν ή κοπούν τότε το δέντρο πεθαίνει αργά και βασανιστικά. Αρχικά δείχνει ζωντανό. Μετά αρχίζει να ατονεί. Τα φύλα του κιτρινίζουν και ο κορμός του ξεφλουδίζει. Έχοντας διαμελίσει την ασπίδα του προς ένδειξη της αδυναμίας του ,κάθε λογής ζωύφια και μύκητες ρουφούν ότι του έχει απομείνει. Και έτσι κάποια στιγμή απλά πεθαίνει. "Μακάρι να μου χάριζε ακόμα και σήμερα την σκιά του" ,λες τώρα στον εαυτό σου γεμάτος ατονία. Κάπως έτσι είναι και η κοινωνία μας. Μακρυά και από εκεί λοιπόν. Μακρυά από την σαπίλα. Μακρυά από την μαυρίλα και το ψέμα που κατάντησε αλήθεια.
Μόνη λύση η οικογένεια ,και η επιστροφή στις ρίζες.
Οικογένεια.
Η οικογένεια δεν είναι απλός όρος. Η ελληνική οικογένεια δεν αποτελείτε από γονείς αλλά από μάνα ,πατέρα ,αδέρφια ,θείους ,θείες γιαγιάδες παππούδες και ξαδέρφια. Αυτοί είναι η μία και μοναδική μας οικογένεια αυτοί είναι η μία και μοναδική κοινωνία στην οποία πρέπει να πιστεύουμε. Αυτή μας γέννησαν και σε αυτούς οφείλουμε την ζωή μας. Είναι η αρχή μας και εμείς το μέλλον τους.
Εκ γης γενόμενοι...
Οι ρίζες μας αποτελούν το παρελθόν μας. Αποτελούν την ταυτότητα μας. Στις παραδώσεις και τις αρχές πρέπει να στηριχθούμε για να χτίσουμε το μέλλον μας. Παρεμπιπτόντως τώρα που το θυμήθηκα έννοια ανάλογη του φιλότιμου δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του κόσμου. Είμαστε ξεχωριστοί και ας θέλουμε να γίνουμε άλλοι. Οι πέτρες είναι η πραγματική μας μάνα. Αυτή μας τρέφει. Αυτή μας ποτίζει και μας δίνει λόγο για να συνεχίσουμε και να ανακαλύψουμε το εξελιγμένο. Ας την σεβαστούμε και με την σειρά της θα μας σεβαστεί και αυτή.
Από τις ρίζες κρατηθείτε για να ανεβείτε ψηλά. Δώστε τους νερό. Καθώς θα μακραίνουν θα τις ανεβαίνουμε . Και κάπως έτσι ο σπόρος θα γίνει ρίζα. Η ρίζα κλαρί και το κλαρί δέντρο. Θα είναι το νέο δέντρο. Θα έρθει και η νέα σοδειά.
Υπομονή και συνέπεια χρειαζόμαστε.