Είναι οι καιροί δύσκολοι και οι ώρες ακόμα πιο σκληρές. Και ενώ θα έπρεπε να διαβάζω για τις εξετάσεις μου ,κάθομαι εδώ και σπαταλάω τον χρόνο μου ,σε πράγματα που υπό διαφορετικές συνθήκες ,θα τα χαρακτήριζα ηλίθια και ανώφελα. Ηλίθια γιατί ο χρόνος μία φορά μας δίνεται μια φορά και πρέπει να αξιοποιούμαι το κάθε του δευτερόλεπτο προς όφελος μας και ανώφελα γιατί αυτή η απραγία που με διακατέχει μολύνει τον εγκέφαλο μου και τον σκορπά σαν στάχτη στα πατώματα.
Η φωνή του πατέρα είναι η πλευρά της λογικής. Η μάνα η καρδιά του συναισθήματος. Ποιό από τα δύο όμως; Ή μήπως και τα δύο; Δύσκολο πράγμα να ισορροπείς. Πόσο μάλλον όταν είσαι αναγκασμένος να ισορροπείς πάνω σε μία δοκό ,καθώς γύρω σου δεν υπάρχει τίποτα το αξιέπαινο και ουσιαστικό για να δεις και να κρατηθείς. Χρειάζεσαι αυτή την στήριξη. Χρειάζεσαι αυτή την κάποιου είδους διαφορετική προστασία που το αίμα σου δεν μπορεί να σου προσφέρει.Οι καιροί όμως είναι δύσκολοι και οι άνθρωποι ακόμα πολυπλοκότεροι.
Όσο μεγαλώνεις τόσο χάνεσαι. Όσο χάνεσαι τόσο αλλάζεις. Και όσο αλλάζεις ,καταλαβαίνεις πως κατρακυλάς. Που πας όμως; Σε πόσο καιρό θα φτάσεις; Από που θα περάσεις; Τι θα κερδίσεις από την διαδρομή σου; Θα αξίζει τον κόπο η κατάβαση; Ή θα θες να γυρίσεις ξανά πίσω;
Άντε πάλι από την αρχή. Ξανά μανά τα ίδια.Και σπρώξε και κρατήσου και μην πέσεις και μην τα παρατήσεις. Η ζωή μας ,σε όλη την διάρκεια των χρόνων που ζούμε είναι ίδια. Απλά οι καταστάσεις είναι αυτές που μας διαφοροποιούν και μας δίνουν μία νότα μυστηρίου ώστε να προχωρήσουμε στο άγνωστο. Ζούμε για το αύριο λοιπόν ,μόνο που αυτό το αύριο είναι ίδιο με το χτες μας. Φαύλος κύκλος ,η ζωή μας και οι καταστάσεις που μας τριγυρίζουν.
Σκοτώνουμε για να ζήσουμε κάποιο συναίσθημα διαφορετικό. Τσακωνόμαστε για να νιώσουμε την ένταση στην κενή ζωή μας. Δακρύζουμε για να δείξουμε πως έχουμε δίκιο. Και το χειρότερο όλων μισούμε για να δείξουμε ταυτόχρονη λογική και συναίσθημα.
Και έρχεται η στιγμή που με δέος καταλαβαίνουμε πως μια καινούργια αρχή ή ένα νέο κεφάλαιο ξανοίγεται μπροστά μας.Εμείς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Αλλά από που να αρχίσουμε και που να πρωτοπροτάξουμε τα στήθια μας ,όταν όλα γύρω μας είναι γκρεμισμένα. Σε τι να πρωτοπιστέψουμε και σε ποιόν να βασιστούμε.
Και αν έρθει πόλεμος ,εγώ γιατί να πολεμήσω. Για ποια ελευθερία και ποια ιδανικά. Αυτά πέθαναν και αφού τα θάψαμε ,αρχίσαμε να κλαίμε πάνω από το φρέσκο χώμα. Γυρνάγαμε όλο και πιο πίσω.Στήσαμε και ολόκληρες τιμές ,για να δείξουμε το μεγαλείο μας. Ένα μεγαλείο παλιό ,που τώρα είναι θαμμένο δύο μέτρα θαμμένο κάτω από τις πέτρες.Η φύση να οδηγεί το κουφάρι σε αποσύνθεση και να το βλέπουμε πάνω από το κεφάλι μας να μας επισκιάζει σαν κατάρα που τριγυρνάει στους δρόμους με τα αμάζευτα σκουπίδια και τα τσαλαπατημένα ποτήρια από καφέδες στα βουλωμένα φρεάτια.
Νιώθω τρομερά άτυχος ,όχι μόνο για την εποχή που γεννήθηκα αλλά και για αυτή την φωτεινή ιδέα που από γενιά σε γενιά μεταδίδεται με μορφή άσθματος.
"Μην τα βλέπεις όλα μαύρα.Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Έχεις όλη την ζωή μπροστά σου." Έτσι μου είπε ένας φίλος φίλου προσπαθώντας να μου δώσει λίγο φως από την σβησμένη λαμπάδα του. Αλλά εγώ δυστυχώς ,δεν το βλέπω πουθενά. Τα σημάδια των καιρών είναι δυσοίωνα και εμείς οι άνθρωποι πολύ μικροί για να γεμίσουμε τον λάκκο που εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε. Και εμείς οι άνθρωποι λοιπόν έχουμε ακόμα μικρότερους ανθρώπους που ηγούνται αντί για εμάς τους ίδιους. Τους δώσαμε απλόχερα το μοναδικό μας όπλο και αυτοί αντί να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος μας το έστρεψαν εναντίον μας. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά ,και από ότι φαίνεται ούτε και η τελευταία που συμβαίνει τούτο το άδοξο.
Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ωραία και φανταχτερή τρύπα που έφτιαξα στο μισοάδειο ποτήρι με νερό που έχω στο γεμάτο με χαρτιά τραπέζι μου. Τα λόγια μου μεταφράστηκαν σε συναισθήματα και τα συναισθήματα ,δεν εκφράζονται. Πόσο μάλλον σε ένα άδειο χαρτί γεμάτο υποσχέσεις για το καταδικασμένο μέλλον μας.
Η φωνή του πατέρα είναι η πλευρά της λογικής. Η μάνα η καρδιά του συναισθήματος. Ποιό από τα δύο όμως; Ή μήπως και τα δύο; Δύσκολο πράγμα να ισορροπείς. Πόσο μάλλον όταν είσαι αναγκασμένος να ισορροπείς πάνω σε μία δοκό ,καθώς γύρω σου δεν υπάρχει τίποτα το αξιέπαινο και ουσιαστικό για να δεις και να κρατηθείς. Χρειάζεσαι αυτή την στήριξη. Χρειάζεσαι αυτή την κάποιου είδους διαφορετική προστασία που το αίμα σου δεν μπορεί να σου προσφέρει.Οι καιροί όμως είναι δύσκολοι και οι άνθρωποι ακόμα πολυπλοκότεροι.
Όσο μεγαλώνεις τόσο χάνεσαι. Όσο χάνεσαι τόσο αλλάζεις. Και όσο αλλάζεις ,καταλαβαίνεις πως κατρακυλάς. Που πας όμως; Σε πόσο καιρό θα φτάσεις; Από που θα περάσεις; Τι θα κερδίσεις από την διαδρομή σου; Θα αξίζει τον κόπο η κατάβαση; Ή θα θες να γυρίσεις ξανά πίσω;
Άντε πάλι από την αρχή. Ξανά μανά τα ίδια.Και σπρώξε και κρατήσου και μην πέσεις και μην τα παρατήσεις. Η ζωή μας ,σε όλη την διάρκεια των χρόνων που ζούμε είναι ίδια. Απλά οι καταστάσεις είναι αυτές που μας διαφοροποιούν και μας δίνουν μία νότα μυστηρίου ώστε να προχωρήσουμε στο άγνωστο. Ζούμε για το αύριο λοιπόν ,μόνο που αυτό το αύριο είναι ίδιο με το χτες μας. Φαύλος κύκλος ,η ζωή μας και οι καταστάσεις που μας τριγυρίζουν.
Σκοτώνουμε για να ζήσουμε κάποιο συναίσθημα διαφορετικό. Τσακωνόμαστε για να νιώσουμε την ένταση στην κενή ζωή μας. Δακρύζουμε για να δείξουμε πως έχουμε δίκιο. Και το χειρότερο όλων μισούμε για να δείξουμε ταυτόχρονη λογική και συναίσθημα.
Και έρχεται η στιγμή που με δέος καταλαβαίνουμε πως μια καινούργια αρχή ή ένα νέο κεφάλαιο ξανοίγεται μπροστά μας.Εμείς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Αλλά από που να αρχίσουμε και που να πρωτοπροτάξουμε τα στήθια μας ,όταν όλα γύρω μας είναι γκρεμισμένα. Σε τι να πρωτοπιστέψουμε και σε ποιόν να βασιστούμε.
Και αν έρθει πόλεμος ,εγώ γιατί να πολεμήσω. Για ποια ελευθερία και ποια ιδανικά. Αυτά πέθαναν και αφού τα θάψαμε ,αρχίσαμε να κλαίμε πάνω από το φρέσκο χώμα. Γυρνάγαμε όλο και πιο πίσω.Στήσαμε και ολόκληρες τιμές ,για να δείξουμε το μεγαλείο μας. Ένα μεγαλείο παλιό ,που τώρα είναι θαμμένο δύο μέτρα θαμμένο κάτω από τις πέτρες.Η φύση να οδηγεί το κουφάρι σε αποσύνθεση και να το βλέπουμε πάνω από το κεφάλι μας να μας επισκιάζει σαν κατάρα που τριγυρνάει στους δρόμους με τα αμάζευτα σκουπίδια και τα τσαλαπατημένα ποτήρια από καφέδες στα βουλωμένα φρεάτια.
Νιώθω τρομερά άτυχος ,όχι μόνο για την εποχή που γεννήθηκα αλλά και για αυτή την φωτεινή ιδέα που από γενιά σε γενιά μεταδίδεται με μορφή άσθματος.
"Μην τα βλέπεις όλα μαύρα.Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Έχεις όλη την ζωή μπροστά σου." Έτσι μου είπε ένας φίλος φίλου προσπαθώντας να μου δώσει λίγο φως από την σβησμένη λαμπάδα του. Αλλά εγώ δυστυχώς ,δεν το βλέπω πουθενά. Τα σημάδια των καιρών είναι δυσοίωνα και εμείς οι άνθρωποι πολύ μικροί για να γεμίσουμε τον λάκκο που εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε. Και εμείς οι άνθρωποι λοιπόν έχουμε ακόμα μικρότερους ανθρώπους που ηγούνται αντί για εμάς τους ίδιους. Τους δώσαμε απλόχερα το μοναδικό μας όπλο και αυτοί αντί να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος μας το έστρεψαν εναντίον μας. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά ,και από ότι φαίνεται ούτε και η τελευταία που συμβαίνει τούτο το άδοξο.
Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ωραία και φανταχτερή τρύπα που έφτιαξα στο μισοάδειο ποτήρι με νερό που έχω στο γεμάτο με χαρτιά τραπέζι μου. Τα λόγια μου μεταφράστηκαν σε συναισθήματα και τα συναισθήματα ,δεν εκφράζονται. Πόσο μάλλον σε ένα άδειο χαρτί γεμάτο υποσχέσεις για το καταδικασμένο μέλλον μας.
