O Οδυσσεας ειστει εσεις. Κι εγω.
Το ταξιδι του θα το κανουμε αργα ή γρηγορα.
Θα επιστρεψουμε. Στην αληθινη πατριδα μας.
Μεχρι τοτε ειμαστε πλανητες οπως ο ηρωας του Ομηρου.
Ταξιδευουμε απο ζωη σε ζωη κι απο εμπειρια σε εμπειρια.
Γευομαστε τους γλυκους καρπους των Λοτοφαγων,
ξεχνιομαστε απο το τραγουδι των Σειρηνων,
συντριβομαστε αναμεσα στην Σκυλα και τη Χαρυβδη,
λαχταρωντας παντα την επιστροφη στην Ουρανια Πατριδα
και στην Πηνελοπη-ψυχη μας.
Η Οδυσσεια ειναι ενα τραγουδι της νοστ-αλγιας μας.
Το αλγος του νοστου. Η λαχταρα και ο πονος μας
για τον γυρισμο στην Πηγη μας......
