νομίζεις ότι όλα είναι συμπτώσεις.......
νομίζεις ότι όλα είναι τυχαία......
όχι ηλίθιε......... τίποτα δεν είναι ούτε τυχαίο , ούτε σύμπτωση.....
ένα πλαίσιο άγριας μεγαλοαστικής σαπίλας..... με ολίγον "κατ επίφαση" επαναστατισμό...... με ολίγον κατ΄ επίφαση τραμπουκισμό
με πορνεία
ναρκωτικά
τσογλαναρία
χυδαιότητα
και κυρίως "δοσιλογισμό" ....... .....
συνθέτουν την "άρχουσα τάξη" ..... σε αυτή την χώρα.....
μία άρχουσα τάξη , που μισεί κάθε τι το εθνικό και σιχαίνεται κάθε τι το λαϊκό.
η μόνη σωτηρία γι αυτή την χώρα είναι να απαλλαγεί άμεσα....... ( δεν ξέρω με ποιόν τρόπο πραγματικά.......) από την άρχουσα τάξη της....... και από κάθε λογής απόγονό της......
όλα περιφέρονται, περιπλέκονται, συγκροτούνται, αρθρώνονται, επανορθώνονται ....... περιτέμνονται.......
όλα......
όλα..... τα φαινομενικώς ...... άσχετα...... είναι σχετικά......
μία grupa....... μια Elite....... ηθικής, πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικής σαπίλας........
κυβερνά ...... και γ@μ@ αυτόν τον τόπο......
διάβαζα λοιπόν ένα "αφιέρωμα" στην κ. Νάσιουτζικ, πριν από καιρό που είχε "συγγράψει" κάποια δεσποινίς στο "ΒΗΜΑ"..... ναι καλέ........ αυτό, που (είναι συνέχεια;..... δεν έχει καμία σχέση ;) με το "Ελεύθερο Βήμα" της κατοχής, της πείνας, των δοσίλογων.
και το μάτι μου έπεσε σε ένα όνομα...... που μου έκανε "κλίκ".....
αυτό του "υπεύθυνου πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ"...... που θέλει να μας γαμίσει τις μάνες όλων......
....."αποκλείεται να έχει σχέση"...... είπα ο μαλάκας......
...πόσο .....μαλάκας είμαι θεέ μου.......
απολαύστε.......... με υπομονή και κουράγιο
«Οι αστυνόμοι που φρουρούν τον μπαμπά είναι καλοί και εξόχως παρηγορητικοί. Μας λένε παρηγορητικά λόγια: “Μη στενοχωριέσαι, κορίτσι μου. Ετσι είναι η ζωή. Οι ένοχοι είναι έξω και γλεντάνε, και οι αθώοι στα κρατητήρια πίνουν το αίμα του εαυτού τους”. Κάνουν και παρασπονδίες. Πολλές φορές μάς αφήνουν μόνους και βγαίνουν διακριτικά έξω, ενώ τουλάχιστον τρεις φορές στη μεταφορά από το δικαστήριο στις φυλακές σταματούν σε μικρά ταβερνάκια και τρώμε όλοι μαζί. Εμείς, ο μπαμπάς και οι αστυνομικοί που τον φρουρούν. Εννοείται ότι αυτό είναι εντελώς παράνομο, αλλά οι αστυνομικοί έχουν ανθρωπιά και το κάνουν αυτό με πολλούς κρατούμενους, όσους δεν θεωρούν ύποπτους φυγής και εντελώς καθάρματα. Οι αστυνομικοί είναι καλοί, έτσι σκέφτομαι και μετανιώνω για τα συνθήματα που διάβαζα στους τοίχους των Εξαρχείων και επικροτούσα “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”. Υπάρχουν γουρούνια και δολοφόνοι, αλλά αυτοί δεν είναι οι αστυνομικοί. Τα γουρούνια και οι δολοφόνοι είναι πάντα ισχυροί και ευυπόληπτοι πολίτες» γράφει η Παυλίνα Νάσιουτζικ στη σελίδα 171 του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματός της «Τόση λίγη αλήθεια».
Ηταν 18 χρόνων όταν ο πατέρας της, Αθανάσιος Νάσιουτζικ, διανοούμενος, συγγραφέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, κατηγορήθηκε για τη φριχτή δολοφονία του 73χρονου Αθανάσιου Διαμαντόπουλου,
γενικό γραμματέα εκείνη την εποχή στην ίδια εταιρεία. Τα 97 χτυπήματα με σφυρί, τα περισσότερα εκ των οποίων στο κεφάλι, έριξαν νεκρό τον Διαμαντόπουλο και οδήγησαν τον Νάσιουτζικ σε μια δικαστική διαμάχη που έφτασε δύο φορές ως τον Αρειο Πάγο ύστερα από ισάριθμες αθωωτικές αποφάσεις.
Η ιστορία που κυριάρχησε στα πρωτοσέλιδα της εποχής κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και έληξε με την αμετάκλητη καταδίκη του Νάσιουτζικ. «Είμαι σχεδόν ανορεκτική, έχω χάσει είκοσι κιλά (πέντε κιλά σε κάθε δίκη)» γράφει η δευτερότοκη κόρη Παυλίνα σε άλλο σημείο του βιβλίου της. Η ιστορία που σφράγισε μια για πάντα τη ζωή της και την ανάγκασε να μεγαλώσει απότομα μέσα στη μεγαλοαστική οικογένειά της έμεινε γνωστή ως «Εγκλημα στο Κολωνάκι».
Εγκλημα στα Εξάρχεια
Το βιβλίο μέσα από το οποίο η 50χρονη σήμερα Παυλίνα Νάσιουτζικ ξόρκιζε τα φαντάσματα του παρελθόντος εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2008, όταν ο μοναχογιός της, Νίκος
Ρωμανός, ερχόταν αντιμέτωπος με τα ολοκαίνουργια δικά του: ήταν 15 ετών και στεκόταν, σύμφωνα με την κατάθεσή του, λίγα βήματα πιο πίσω από τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου. Του Αγίου Νικολάου, ανήμερα της γιορτής του, ο Νικόλας μεγάλωσε εξίσου απότομα με τη μητέρα του, βλέποντας τον κολλητό του να πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα. Υπήρξε βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση και έγινε πρωταγωνιστής ενός καυτού δικαστικού ρεπορτάζ, όπως είχε γίνει και ο παππούς του, Αθανάσιος Νάσιουτζικ, πριν από 24 χρόνια.
Ο Νίκος Ρωμανός είναι πλέον 20 ετών και πριν από λίγες ημέρες το πανελλήνιο είδε το πρόσωπό του αλλοιωμένο από το ερασιτεχνικό Photoshop που προσπαθούσε να κρύψει τις μελανιές και τους μώλωπες. Πέντε χρόνια μετά τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου, τη στιγμή που άλλαξε τη ζωή του, συνελήφθη για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης με συνεργούς που έχουν διασυνδέσεις με τους Πυρήνες της Φωτιάς, ενώ ερευνάται και η δική του συμμετοχή στους Πυρήνες, αφού βρέθηκαν αποτυπώματά του σε διαμερίσματα που χρησιμοποιούσε η οργάνωση και εικάζεται ότι ο ίδιος είχε νοικιάσει ένα από αυτά, στο Μαρούσι.
«Η σάπια κοινωνία»
Η Παυλίνα Νάσιουτζικ, ξέροντας να χειρίζεται με ψυχραιμία τα media που κατά τη διάρκεια της δικαστικής περιπέτειας του πατέρα της δεν την άφηναν να πάρει ανάσα, δήλωσε πρόσφατα στην τηλεόραση του Alpha: «Είμαι πάρα πολύ περήφανη για τον γιο μου, που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη και σάπια κοινωνία και θα τον υπερασπιστώ ως την τελευταία ρανίδα του αίματός μου». Σε παρόμοιους τόνους υπερασπιζόταν και τον πατέρα της, δηλώνοντας, μαζί με τη μεγάλη αδελφή της Αρετή και τη μητέρα της Ζωή: «Πιστεύουμε από τα βάθη της ψυχής μας ότι είναι αθώος».
Μόνο που τώρα, η εικόνα του γιου της και των τριών άλλων συλληφθέντων που μαρτυρά και ότι ξυλοκοπήθηκαν άγρια και ότι οι φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα υπέστησαν ψηφιακή επεξεργασία, τη βρίσκουν αντιμέτωπη με την Αστυνομία: «Τα παιδιά είναι πολύ χτυπημένα. Χτυπήθηκαν όλα μέσα στην Ασφάλεια, δεν χτυπήθηκαν κατά τη συμπλοκή όπως είπαν οι Αρχές». Οι μνήμες εκείνων των καλών αστυνομικών που τη δεκαετία του ’90 έκαναν τα στραβά μάτια και κολάτσιζαν σε ταβερνάκια, μαζί με τον κρατούμενο πατέρα της, έχουν τώρα αντικατασταθεί από εκείνους που μελάνιασαν τα μάτια του μονάκριβου παιδιού της.
«Οι ποινικοί κρατούμενοι είναι οι επαναστάτες τού αύριο. Αυτοί που ήταν μέσα στη φυλακή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να βγουν, να στηρίξουν τον εαυτό τους. Ολοι όσοι πληρώνουν τη νύφη δεν είναι πάντοτε οι αίτιοι των εγκλημάτων. Ολοι ξέρουν ότι το σύστημα είναι σάπιο» έλεγε σε συνέντευξή της στο ένθετο «Υστερόγραφο» της κυπριακής εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» τον Ιούλιο του 2008, λες και διαισθανόταν ότι τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς θα γινόταν κάτι που θα επηρέαζε πολύ δραστικά την ψυχολογία του γιου της.
«Μύκονος μπλουζ»
Ωστόσο, η ίδια μοιάζει να θέλει να αποδομήσει την εικόνα της πλούσιας μεγαλοαστής που είχαν και έχουν οι άλλοι για εκείνη. Ως διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που υπηρετεί τη «σοβαρή» πλευρά της, έχει εκδώσει αξιόλογες μελέτες. Και ως γυναίκα που πέρασε τα νιάτα της μέσα στα δικαστήρια δίνοντας φωτογενή φιλιά στον κατηγορούμενο πατέρα της με μόνιμη λεζάντα «ένα φιλί από την κόρη του», ανέπτυξε και μια παραλογοτεχνική πλευρά: Μυθιστορήματα όπως «Μύκονος μπλουζ», «Κάψτε τα νυφικά» και το το μπεστ σέλερ με τον αυτοαναφορικό τίτλο «Μαμάδες βορείων προαστίων» περιέχουν ιστορίες για πλούσιες κυρίες της καλής κοινωνίας που λυπούνται όσους δεν έχουν πισίνα και αναρωτιούνται κατά πού πέφτει το Γαλάτσι. Οι εμμονικές παραπομπές σε τσιτάτα συγγραφέων κάθε κατηγορίας, από τον Στίβεν Κινγκ ως τον Κάφκα, την κάνουν να μοιάζει σαν μια σοφιστικέ εκδοχή της Λένας Μαντά, αλλά τελικά χάνει τον αρχικό στόχο της που ήταν να κοροϊδέψει εκ των έσω τη νεοελληνική μπουρζουαζία.
Ο Αθανάσιος Νάσιουτζικ έμενε στην οδό Παπαναστασίου 24 στο Παλαιό Ψυχικό και, σύμφωνα με την τελική καταδικαστική απόφαση, το πρωί της 24ης Σεπτεμβρίου του 1984 πήγε στο σπίτι του Αθανάσιου Διαμαντόπουλου
στην οδό Διδότου 3 στο Κολωνάκι και τον δολοφόνησε. Επειδή τον ζήλευε; Επειδή ο
Νάσιουτζικ του χρωστούσε πολλά και δεν είχε να τον ξεχρεώσει; Ολα τα σενάρια ακούστηκαν στο δικαστήριο. Αν και κανείς δεν τον είδε να μπαίνει ή να βγαίνει από τον τόπο του εγκλήματος, μάρτυρας-κλειδί ήταν η δημοσιογράφος Ευγενία Γονατοπούλου, η οποία έμενε στο από κάτω διαμέρισμα και άκουσε λόγια που θυμίζουν σκηνή από θρίλερ: «Μη, Θανάση. Ελεος, Θανάση, τι πας να κάνεις...». Επειδή Θανάση έλεγαν και το θύμα, αρχικά η μάρτυρας θεώρησε ότι ο Διαμαντόπουλος έκανε κακό σε κάποιον και όχι το αντίστροφο. Ακρως επιβαρυντικό ήταν και το γεγονός ότι ο Νάσιουτζικ λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, αλλά και το ότι προσπάθησε να κατασκευάσει άλλοθι ζητώντας από τη γραμματέα του να καταθέσει ότι την ώρα του φόνου τής είχε τηλεφωνήσει από το σπίτι του – ο ίδιος είχε αποδώσει και τις δύο αυτές ενέργειες στον πανικό και όχι στην ενοχή του.
Η διαδρομή των τραγικών γεγονότων που σημάδεψαν μια για πάντα αυτή την οικογένεια, είτε τα μέλη της είναι «αθώα» είτε «ένοχα», κάνει τον γύρο της Αθήνας. Από το Παλαιό Ψυχικό στο Κολωνάκι και από εκεί λίγα βήματα πιο πέρα, στα Εξάρχεια. Στη δίκη Νάσιουτζικ παρήλασαν σημαντικοί λογοτέχνες της εποχής και η Παυλίνα στέκεται, τόσο στο βιβλίο όσο και στη συνέντευξη του 2008, στη συμβολή του Γιώργου Χειμωνά, με την ιδιότητα του ψυχιάτρου: «Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να επιβιώσω – και ο Γιώργος Χειμωνάς αποκλειστικά. Οι περισσότεροι ψυχίατροι βλέπουν τους ασθενείς τους σαν εξωτικές διακοπές ή σαν ακριβές γόβες. Ο Χειμωνάς, όμως, ήταν κατά των μακροχρόνιων θεραπειών, ήταν υπέρ του πώς να φτιάξουμε τη ζωή σου τώρα».
Η ευτυχία του γιου
Οταν ένιωσε ότι ξεπέρασε την κατάθλιψη και απέκτησε έναν οδηγό ζωής, αποφάσισε να κάνει ένα παιδί: «Εκεί αποκαταστάθηκαν πολλές ισορροπίες, πολλά πράγματα ανατράπηκαν. Βέβαια, ένα παιδί, μελλοντικά, μπορεί να σε ξαναρίξει στην κατάθλιψη, μπορεί και να σε ξεκάνει. Μέχρι τα πρώτα δέκα χρόνια του παιδιού έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο». Εχει πει ότι αγαπά το πράσινο χρώμα επειδή ο γιος της είναι Παναθηναϊκός. Και ότι η ευτυχία συνοψίζεται στο «πρόσωπο του Νικολάκη» όταν κοιμάται. Το πρόσωπο του Νικολάκη, χτυπημένο και οργισμένο, δεν είναι πια καθόλου γαλήνιο.
Ακολουθώντας τους άγραφους νόμους της φυλακής που προστάζουν, προκειμένου να επιβιώσεις, να έχεις υψηλή προστασία, ο Νάσιουτζικ προστατευόταν από τον Βαγγέλη Ρωχάμη. Σύμφωνα πάντα με τα γραφόμενα της Παυλίνας, «ο μπαμπάς τον περιγράφει ως πανέξυπνο άνθρωπο που αρνείται να δει τηλεόραση, γιατί μας ταΐζει, λέει, κουτόχορτο και έχει ξεκοκαλίσει όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης των φυλακών». Και όταν αποφυλακίστηκε, το 1995, έχοντας εκτίσει τα 2/5 της ποινής του, ο εγγονός του Νίκος ήταν δύο ετών.
Σημαδεμένοι από τη μοίρα; Βαρύ οικογενειακό κάρμα; Φυλλοβόλο γενεαλογικό δέντρο; Οποιον βαρύγδουπο χαρακτηρισμό και αν διαλέξεις, η ιστορία των Νάσιουτζικ, που αυτές τις μέρες απέκτησε και άλλες σελίδες, είναι ένα άγριο και συνάμα γοητευτικό θέαμα για τις μάζες. Το δράμα του κοριτσιού που πήγαινε στη Σχολή Μωραΐτη, αλλά είχε παρέες και από την Γκράβα Γαλατσίου μοιάζει να μην έχει τέλος. «Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία» θα αντηχήσει σε πολλά μεσοαστικά σαλόνια, προσφέροντας πρόσκαιρη ανακούφιση σε περιόδους οικονομικής κρίσης.
Θανάσης Χειμωνάς, Συνέντευξη «Η σχέση μου με το Γιώργο Χειμωνά και τη Λούλα Αναγνωστάκη είναι οικογενειακή και όχι συγγραφική»
«Ο συγγραφέας δεν είναι ένα επάγγελμα. Περισσότερο είναι ένα είδος χόμπι»
Η ώρα του ηλιοβασιλέματος, λίγο μετά τη δύση, λίγο πριν τη νύχτα, η ώρα που ο ουρανός παύει να είναι γαλανός και βάφεται στους τόνους του μπλε, δίνει τον τίτλο στο νέο μυθιστόρημα του Θανάση Χειμωνά, με τίτλο «Η μπλε ώρα».
Συνέντευξη στην Ελπίδα Πασαμιχάλη
Λογοτεχνικός εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο συγγραφέας, προβάλλει τη νηφαλιότητα ως αντίδοτο στην υστερία και την υπερβολή ενώ με το κείμενό του αφήνει την αίσθηση της διακριτικότητας και του καλού γούστου. Δεν επιδίδεται σε “ανθρωποφαγία” των ηρώων του, αλλά τους συμπεριφέρεται με λεπτότητα και σεβασμό. Με σπουδές στη Γαλλία, όπου έζησε αρκετά χρόνια, ο Θανάσης Χειμωνάς, ομολογεί ότι θα ήθελε να ζει εκεί, επειδή πιστεύει ότι η νοοτροπία των ανθρώπων του ταιριάζει περισσότερο.
Γόνος μιας σπουδαίας λογοτεχνικής οικογένεια, αφού είναι γιός του Γιώργου Χειμωνά και της Λούλας Αναγνωστάκη δηλώνει ότι αυτή η «κληρονομιά» δεν επηρέασε καθόλου την απόφασή του να γίνει συγγραφέας.
Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό:Θανάσης Χειμωνάς - Τέχνη - Πολιτισμός
Όλη η συζήτηση:
νομίζεις ότι όλα είναι τυχαία......
όχι ηλίθιε......... τίποτα δεν είναι ούτε τυχαίο , ούτε σύμπτωση.....
ένα πλαίσιο άγριας μεγαλοαστικής σαπίλας..... με ολίγον "κατ επίφαση" επαναστατισμό...... με ολίγον κατ΄ επίφαση τραμπουκισμό
με πορνεία
ναρκωτικά
τσογλαναρία
χυδαιότητα
και κυρίως "δοσιλογισμό" ....... .....
συνθέτουν την "άρχουσα τάξη" ..... σε αυτή την χώρα.....
μία άρχουσα τάξη , που μισεί κάθε τι το εθνικό και σιχαίνεται κάθε τι το λαϊκό.
η μόνη σωτηρία γι αυτή την χώρα είναι να απαλλαγεί άμεσα....... ( δεν ξέρω με ποιόν τρόπο πραγματικά.......) από την άρχουσα τάξη της....... και από κάθε λογής απόγονό της......
όλα περιφέρονται, περιπλέκονται, συγκροτούνται, αρθρώνονται, επανορθώνονται ....... περιτέμνονται.......
όλα......
όλα..... τα φαινομενικώς ...... άσχετα...... είναι σχετικά......
μία grupa....... μια Elite....... ηθικής, πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικής σαπίλας........
κυβερνά ...... και γ@μ@ αυτόν τον τόπο......
διάβαζα λοιπόν ένα "αφιέρωμα" στην κ. Νάσιουτζικ, πριν από καιρό που είχε "συγγράψει" κάποια δεσποινίς στο "ΒΗΜΑ"..... ναι καλέ........ αυτό, που (είναι συνέχεια;..... δεν έχει καμία σχέση ;) με το "Ελεύθερο Βήμα" της κατοχής, της πείνας, των δοσίλογων.
και το μάτι μου έπεσε σε ένα όνομα...... που μου έκανε "κλίκ".....
αυτό του "υπεύθυνου πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ"...... που θέλει να μας γαμίσει τις μάνες όλων......
....."αποκλείεται να έχει σχέση"...... είπα ο μαλάκας......
...πόσο .....μαλάκας είμαι θεέ μου.......
απολαύστε.......... με υπομονή και κουράγιο
Η ιστορία της οικογένειας Νάσιουτζικ
Από το «Εγκλημα στο Κολωνάκι», στη ληστεία της Κοζάνης. Η Παυλίνα Νάσιουτζικ, κόρη του Αθανάσιου Νάσιουτζικ και μητέρα του Νικόλαου Ρωμανού, είναι το κεντρικό πρόσωπο δύο μπερδεμένων ιστοριών γεμάτων πάθη, ταξικό μίσος και βία
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11/02/2013 15:03
Ο Αθανάσιος Νάσιουτζικ, διανοούμενος, συγγραφέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, κατηγορήθηκε για τη φριχτή δολοφονία του 73χρονου Αθανάσιου Διαμαντόπουλου, γενικό γραμματέα εκείνη την εποχή στην ίδια εταιρεία.
μικρό μέγεθος«Οι αστυνόμοι που φρουρούν τον μπαμπά είναι καλοί και εξόχως παρηγορητικοί. Μας λένε παρηγορητικά λόγια: “Μη στενοχωριέσαι, κορίτσι μου. Ετσι είναι η ζωή. Οι ένοχοι είναι έξω και γλεντάνε, και οι αθώοι στα κρατητήρια πίνουν το αίμα του εαυτού τους”. Κάνουν και παρασπονδίες. Πολλές φορές μάς αφήνουν μόνους και βγαίνουν διακριτικά έξω, ενώ τουλάχιστον τρεις φορές στη μεταφορά από το δικαστήριο στις φυλακές σταματούν σε μικρά ταβερνάκια και τρώμε όλοι μαζί. Εμείς, ο μπαμπάς και οι αστυνομικοί που τον φρουρούν. Εννοείται ότι αυτό είναι εντελώς παράνομο, αλλά οι αστυνομικοί έχουν ανθρωπιά και το κάνουν αυτό με πολλούς κρατούμενους, όσους δεν θεωρούν ύποπτους φυγής και εντελώς καθάρματα. Οι αστυνομικοί είναι καλοί, έτσι σκέφτομαι και μετανιώνω για τα συνθήματα που διάβαζα στους τοίχους των Εξαρχείων και επικροτούσα “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”. Υπάρχουν γουρούνια και δολοφόνοι, αλλά αυτοί δεν είναι οι αστυνομικοί. Τα γουρούνια και οι δολοφόνοι είναι πάντα ισχυροί και ευυπόληπτοι πολίτες» γράφει η Παυλίνα Νάσιουτζικ στη σελίδα 171 του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματός της «Τόση λίγη αλήθεια».
Ηταν 18 χρόνων όταν ο πατέρας της, Αθανάσιος Νάσιουτζικ, διανοούμενος, συγγραφέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, κατηγορήθηκε για τη φριχτή δολοφονία του 73χρονου Αθανάσιου Διαμαντόπουλου,
γενικό γραμματέα εκείνη την εποχή στην ίδια εταιρεία. Τα 97 χτυπήματα με σφυρί, τα περισσότερα εκ των οποίων στο κεφάλι, έριξαν νεκρό τον Διαμαντόπουλο και οδήγησαν τον Νάσιουτζικ σε μια δικαστική διαμάχη που έφτασε δύο φορές ως τον Αρειο Πάγο ύστερα από ισάριθμες αθωωτικές αποφάσεις.
Η ιστορία που κυριάρχησε στα πρωτοσέλιδα της εποχής κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και έληξε με την αμετάκλητη καταδίκη του Νάσιουτζικ. «Είμαι σχεδόν ανορεκτική, έχω χάσει είκοσι κιλά (πέντε κιλά σε κάθε δίκη)» γράφει η δευτερότοκη κόρη Παυλίνα σε άλλο σημείο του βιβλίου της. Η ιστορία που σφράγισε μια για πάντα τη ζωή της και την ανάγκασε να μεγαλώσει απότομα μέσα στη μεγαλοαστική οικογένειά της έμεινε γνωστή ως «Εγκλημα στο Κολωνάκι».
Εγκλημα στα Εξάρχεια
Το βιβλίο μέσα από το οποίο η 50χρονη σήμερα Παυλίνα Νάσιουτζικ ξόρκιζε τα φαντάσματα του παρελθόντος εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2008, όταν ο μοναχογιός της, Νίκος
Ρωμανός, ερχόταν αντιμέτωπος με τα ολοκαίνουργια δικά του: ήταν 15 ετών και στεκόταν, σύμφωνα με την κατάθεσή του, λίγα βήματα πιο πίσω από τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου. Του Αγίου Νικολάου, ανήμερα της γιορτής του, ο Νικόλας μεγάλωσε εξίσου απότομα με τη μητέρα του, βλέποντας τον κολλητό του να πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα. Υπήρξε βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση και έγινε πρωταγωνιστής ενός καυτού δικαστικού ρεπορτάζ, όπως είχε γίνει και ο παππούς του, Αθανάσιος Νάσιουτζικ, πριν από 24 χρόνια.
Ο Νίκος Ρωμανός είναι πλέον 20 ετών και πριν από λίγες ημέρες το πανελλήνιο είδε το πρόσωπό του αλλοιωμένο από το ερασιτεχνικό Photoshop που προσπαθούσε να κρύψει τις μελανιές και τους μώλωπες. Πέντε χρόνια μετά τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου, τη στιγμή που άλλαξε τη ζωή του, συνελήφθη για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης με συνεργούς που έχουν διασυνδέσεις με τους Πυρήνες της Φωτιάς, ενώ ερευνάται και η δική του συμμετοχή στους Πυρήνες, αφού βρέθηκαν αποτυπώματά του σε διαμερίσματα που χρησιμοποιούσε η οργάνωση και εικάζεται ότι ο ίδιος είχε νοικιάσει ένα από αυτά, στο Μαρούσι.
«Η σάπια κοινωνία»
Η Παυλίνα Νάσιουτζικ, ξέροντας να χειρίζεται με ψυχραιμία τα media που κατά τη διάρκεια της δικαστικής περιπέτειας του πατέρα της δεν την άφηναν να πάρει ανάσα, δήλωσε πρόσφατα στην τηλεόραση του Alpha: «Είμαι πάρα πολύ περήφανη για τον γιο μου, που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη και σάπια κοινωνία και θα τον υπερασπιστώ ως την τελευταία ρανίδα του αίματός μου». Σε παρόμοιους τόνους υπερασπιζόταν και τον πατέρα της, δηλώνοντας, μαζί με τη μεγάλη αδελφή της Αρετή και τη μητέρα της Ζωή: «Πιστεύουμε από τα βάθη της ψυχής μας ότι είναι αθώος».
Μόνο που τώρα, η εικόνα του γιου της και των τριών άλλων συλληφθέντων που μαρτυρά και ότι ξυλοκοπήθηκαν άγρια και ότι οι φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα υπέστησαν ψηφιακή επεξεργασία, τη βρίσκουν αντιμέτωπη με την Αστυνομία: «Τα παιδιά είναι πολύ χτυπημένα. Χτυπήθηκαν όλα μέσα στην Ασφάλεια, δεν χτυπήθηκαν κατά τη συμπλοκή όπως είπαν οι Αρχές». Οι μνήμες εκείνων των καλών αστυνομικών που τη δεκαετία του ’90 έκαναν τα στραβά μάτια και κολάτσιζαν σε ταβερνάκια, μαζί με τον κρατούμενο πατέρα της, έχουν τώρα αντικατασταθεί από εκείνους που μελάνιασαν τα μάτια του μονάκριβου παιδιού της.
«Οι ποινικοί κρατούμενοι είναι οι επαναστάτες τού αύριο. Αυτοί που ήταν μέσα στη φυλακή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να βγουν, να στηρίξουν τον εαυτό τους. Ολοι όσοι πληρώνουν τη νύφη δεν είναι πάντοτε οι αίτιοι των εγκλημάτων. Ολοι ξέρουν ότι το σύστημα είναι σάπιο» έλεγε σε συνέντευξή της στο ένθετο «Υστερόγραφο» της κυπριακής εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» τον Ιούλιο του 2008, λες και διαισθανόταν ότι τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς θα γινόταν κάτι που θα επηρέαζε πολύ δραστικά την ψυχολογία του γιου της.
«Μύκονος μπλουζ»
Ωστόσο, η ίδια μοιάζει να θέλει να αποδομήσει την εικόνα της πλούσιας μεγαλοαστής που είχαν και έχουν οι άλλοι για εκείνη. Ως διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που υπηρετεί τη «σοβαρή» πλευρά της, έχει εκδώσει αξιόλογες μελέτες. Και ως γυναίκα που πέρασε τα νιάτα της μέσα στα δικαστήρια δίνοντας φωτογενή φιλιά στον κατηγορούμενο πατέρα της με μόνιμη λεζάντα «ένα φιλί από την κόρη του», ανέπτυξε και μια παραλογοτεχνική πλευρά: Μυθιστορήματα όπως «Μύκονος μπλουζ», «Κάψτε τα νυφικά» και το το μπεστ σέλερ με τον αυτοαναφορικό τίτλο «Μαμάδες βορείων προαστίων» περιέχουν ιστορίες για πλούσιες κυρίες της καλής κοινωνίας που λυπούνται όσους δεν έχουν πισίνα και αναρωτιούνται κατά πού πέφτει το Γαλάτσι. Οι εμμονικές παραπομπές σε τσιτάτα συγγραφέων κάθε κατηγορίας, από τον Στίβεν Κινγκ ως τον Κάφκα, την κάνουν να μοιάζει σαν μια σοφιστικέ εκδοχή της Λένας Μαντά, αλλά τελικά χάνει τον αρχικό στόχο της που ήταν να κοροϊδέψει εκ των έσω τη νεοελληνική μπουρζουαζία.
Ο Αθανάσιος Νάσιουτζικ έμενε στην οδό Παπαναστασίου 24 στο Παλαιό Ψυχικό και, σύμφωνα με την τελική καταδικαστική απόφαση, το πρωί της 24ης Σεπτεμβρίου του 1984 πήγε στο σπίτι του Αθανάσιου Διαμαντόπουλου
στην οδό Διδότου 3 στο Κολωνάκι και τον δολοφόνησε. Επειδή τον ζήλευε; Επειδή ο
Νάσιουτζικ του χρωστούσε πολλά και δεν είχε να τον ξεχρεώσει; Ολα τα σενάρια ακούστηκαν στο δικαστήριο. Αν και κανείς δεν τον είδε να μπαίνει ή να βγαίνει από τον τόπο του εγκλήματος, μάρτυρας-κλειδί ήταν η δημοσιογράφος Ευγενία Γονατοπούλου, η οποία έμενε στο από κάτω διαμέρισμα και άκουσε λόγια που θυμίζουν σκηνή από θρίλερ: «Μη, Θανάση. Ελεος, Θανάση, τι πας να κάνεις...». Επειδή Θανάση έλεγαν και το θύμα, αρχικά η μάρτυρας θεώρησε ότι ο Διαμαντόπουλος έκανε κακό σε κάποιον και όχι το αντίστροφο. Ακρως επιβαρυντικό ήταν και το γεγονός ότι ο Νάσιουτζικ λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, αλλά και το ότι προσπάθησε να κατασκευάσει άλλοθι ζητώντας από τη γραμματέα του να καταθέσει ότι την ώρα του φόνου τής είχε τηλεφωνήσει από το σπίτι του – ο ίδιος είχε αποδώσει και τις δύο αυτές ενέργειες στον πανικό και όχι στην ενοχή του.
Η διαδρομή των τραγικών γεγονότων που σημάδεψαν μια για πάντα αυτή την οικογένεια, είτε τα μέλη της είναι «αθώα» είτε «ένοχα», κάνει τον γύρο της Αθήνας. Από το Παλαιό Ψυχικό στο Κολωνάκι και από εκεί λίγα βήματα πιο πέρα, στα Εξάρχεια. Στη δίκη Νάσιουτζικ παρήλασαν σημαντικοί λογοτέχνες της εποχής και η Παυλίνα στέκεται, τόσο στο βιβλίο όσο και στη συνέντευξη του 2008, στη συμβολή του Γιώργου Χειμωνά, με την ιδιότητα του ψυχιάτρου: «Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να επιβιώσω – και ο Γιώργος Χειμωνάς αποκλειστικά. Οι περισσότεροι ψυχίατροι βλέπουν τους ασθενείς τους σαν εξωτικές διακοπές ή σαν ακριβές γόβες. Ο Χειμωνάς, όμως, ήταν κατά των μακροχρόνιων θεραπειών, ήταν υπέρ του πώς να φτιάξουμε τη ζωή σου τώρα».
Η ευτυχία του γιου
Οταν ένιωσε ότι ξεπέρασε την κατάθλιψη και απέκτησε έναν οδηγό ζωής, αποφάσισε να κάνει ένα παιδί: «Εκεί αποκαταστάθηκαν πολλές ισορροπίες, πολλά πράγματα ανατράπηκαν. Βέβαια, ένα παιδί, μελλοντικά, μπορεί να σε ξαναρίξει στην κατάθλιψη, μπορεί και να σε ξεκάνει. Μέχρι τα πρώτα δέκα χρόνια του παιδιού έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο». Εχει πει ότι αγαπά το πράσινο χρώμα επειδή ο γιος της είναι Παναθηναϊκός. Και ότι η ευτυχία συνοψίζεται στο «πρόσωπο του Νικολάκη» όταν κοιμάται. Το πρόσωπο του Νικολάκη, χτυπημένο και οργισμένο, δεν είναι πια καθόλου γαλήνιο.
Ακολουθώντας τους άγραφους νόμους της φυλακής που προστάζουν, προκειμένου να επιβιώσεις, να έχεις υψηλή προστασία, ο Νάσιουτζικ προστατευόταν από τον Βαγγέλη Ρωχάμη. Σύμφωνα πάντα με τα γραφόμενα της Παυλίνας, «ο μπαμπάς τον περιγράφει ως πανέξυπνο άνθρωπο που αρνείται να δει τηλεόραση, γιατί μας ταΐζει, λέει, κουτόχορτο και έχει ξεκοκαλίσει όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης των φυλακών». Και όταν αποφυλακίστηκε, το 1995, έχοντας εκτίσει τα 2/5 της ποινής του, ο εγγονός του Νίκος ήταν δύο ετών.
Σημαδεμένοι από τη μοίρα; Βαρύ οικογενειακό κάρμα; Φυλλοβόλο γενεαλογικό δέντρο; Οποιον βαρύγδουπο χαρακτηρισμό και αν διαλέξεις, η ιστορία των Νάσιουτζικ, που αυτές τις μέρες απέκτησε και άλλες σελίδες, είναι ένα άγριο και συνάμα γοητευτικό θέαμα για τις μάζες. Το δράμα του κοριτσιού που πήγαινε στη Σχολή Μωραΐτη, αλλά είχε παρέες και από την Γκράβα Γαλατσίου μοιάζει να μην έχει τέλος. «Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία» θα αντηχήσει σε πολλά μεσοαστικά σαλόνια, προσφέροντας πρόσκαιρη ανακούφιση σε περιόδους οικονομικής κρίσης.
Γιώργος Χειμωνάς
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Γιώργος Χειμωνάς (1938 - 27 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας πεζογράφος, που εμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας τη δεκαετία του 60.
Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1938 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε ιατρική. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου ειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική και στη Νευρογλωσσολογία. Μετά το τέλος των σπουδών επέστρεψε στην Ελλάδα και έζησε στην Αθήνα. Δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο το 1960 που είχε τον τιτλο «Πεισίστρατος». Στις 28 Φεβρουαρίου 2000 απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών.
Τα γραπτά του διερευνούν ψυχαναλυτικά τις εσωτερικές πτυχές της συνείδησης και διακρίνονται για τη νεωτερική τους γραφή καθώς και για πολλά δάνεια στοιχεία από το αντιμυθιστόρημα, όπως η επίπεδη γραφή ή η έλλειψη διαλόγων. Όπως λέει χαρακτηριστικά γι΄αυτόν ο καθηγήτής Λίνος Πολίτης, είναι «ένας συγγραφέας που δε διαβάζεται εύκολα».[1]
Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1938 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε ιατρική. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου ειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική και στη Νευρογλωσσολογία. Μετά το τέλος των σπουδών επέστρεψε στην Ελλάδα και έζησε στην Αθήνα. Δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο το 1960 που είχε τον τιτλο «Πεισίστρατος». Στις 28 Φεβρουαρίου 2000 απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών.
Τα γραπτά του διερευνούν ψυχαναλυτικά τις εσωτερικές πτυχές της συνείδησης και διακρίνονται για τη νεωτερική τους γραφή καθώς και για πολλά δάνεια στοιχεία από το αντιμυθιστόρημα, όπως η επίπεδη γραφή ή η έλλειψη διαλόγων. Όπως λέει χαρακτηριστικά γι΄αυτόν ο καθηγήτής Λίνος Πολίτης, είναι «ένας συγγραφέας που δε διαβάζεται εύκολα».[1]
Θανάσης Χειμωνάς, Συνέντευξη «Η σχέση μου με το Γιώργο Χειμωνά και τη Λούλα Αναγνωστάκη είναι οικογενειακή και όχι συγγραφική»
«Ο συγγραφέας δεν είναι ένα επάγγελμα. Περισσότερο είναι ένα είδος χόμπι»
Η ώρα του ηλιοβασιλέματος, λίγο μετά τη δύση, λίγο πριν τη νύχτα, η ώρα που ο ουρανός παύει να είναι γαλανός και βάφεται στους τόνους του μπλε, δίνει τον τίτλο στο νέο μυθιστόρημα του Θανάση Χειμωνά, με τίτλο «Η μπλε ώρα».
Συνέντευξη στην Ελπίδα Πασαμιχάλη
Λογοτεχνικός εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο συγγραφέας, προβάλλει τη νηφαλιότητα ως αντίδοτο στην υστερία και την υπερβολή ενώ με το κείμενό του αφήνει την αίσθηση της διακριτικότητας και του καλού γούστου. Δεν επιδίδεται σε “ανθρωποφαγία” των ηρώων του, αλλά τους συμπεριφέρεται με λεπτότητα και σεβασμό. Με σπουδές στη Γαλλία, όπου έζησε αρκετά χρόνια, ο Θανάσης Χειμωνάς, ομολογεί ότι θα ήθελε να ζει εκεί, επειδή πιστεύει ότι η νοοτροπία των ανθρώπων του ταιριάζει περισσότερο.Γόνος μιας σπουδαίας λογοτεχνικής οικογένεια, αφού είναι γιός του Γιώργου Χειμωνά και της Λούλας Αναγνωστάκη δηλώνει ότι αυτή η «κληρονομιά» δεν επηρέασε καθόλου την απόφασή του να γίνει συγγραφέας.
Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό:Θανάσης Χειμωνάς - Τέχνη - Πολιτισμός
-Thanassis Chimonas Μια χαρά γνώσεις εχουν. Απλώς ειναι καργιολες.(για τις νοσηλεύτριες)
-Maria: Βγάλατε και διάγνωση οτι πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα η κυρία Σταμάτη, κύριε Χειμωνά; Είστε και γιατρός δηλαδή; Ποια είναι η διάγνωση ακριβώς; Μήπως οτι το τσόκαρο μας εμπαίζει όλους και εκμεταλλεύεται κάθε νομική διάταξη προκειμένου να περάσει την ώρα της όσο γίνεται εκτός φυλακών; Μήπως πέρασε τις ηρωικές νοσηλεύτριες του Δρομοκαϊτειου, που τόσο εύκολα υβρίζουν κάποιοι πιο πάνω, για τις φιλιππινέζες που είχε στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου;
-Thanassis Chimonas Στο Δρομοκαίτειο νοσηλεύεται. Αν ήταν έγκυος θα βρισκόταν στο Μητέρα. Όταν έρθετε στα πράγματα, να κάνετε λαϊκά δικαστήρια. Τωρα μοκο.
-Maria: Όταν "έρθουμε στα πράγματα" ποιοι; Δημοκρατικό σας βρίσκω, δε λέω. Μόκο να πείτε στη μανούλα σας που σας έμαθε τρόπους.
-Thanassis Chimonas Το λέω στη δικιά σου μανα όταν τη γαμαω απο τον κωλο και τραγουδάει Πάριο.
Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι υπεύθυνος Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ και υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής -φυσικά- με την "Ελιά". Εκτός αυτών, είναι και συγγραφέας, άνθρωπος των Τεχνών και των Γραμμάτων.
-Maria: Βγάλατε και διάγνωση οτι πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα η κυρία Σταμάτη, κύριε Χειμωνά; Είστε και γιατρός δηλαδή; Ποια είναι η διάγνωση ακριβώς; Μήπως οτι το τσόκαρο μας εμπαίζει όλους και εκμεταλλεύεται κάθε νομική διάταξη προκειμένου να περάσει την ώρα της όσο γίνεται εκτός φυλακών; Μήπως πέρασε τις ηρωικές νοσηλεύτριες του Δρομοκαϊτειου, που τόσο εύκολα υβρίζουν κάποιοι πιο πάνω, για τις φιλιππινέζες που είχε στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου;
-Thanassis Chimonas Στο Δρομοκαίτειο νοσηλεύεται. Αν ήταν έγκυος θα βρισκόταν στο Μητέρα. Όταν έρθετε στα πράγματα, να κάνετε λαϊκά δικαστήρια. Τωρα μοκο.
-Maria: Όταν "έρθουμε στα πράγματα" ποιοι; Δημοκρατικό σας βρίσκω, δε λέω. Μόκο να πείτε στη μανούλα σας που σας έμαθε τρόπους.
-Thanassis Chimonas Το λέω στη δικιά σου μανα όταν τη γαμαω απο τον κωλο και τραγουδάει Πάριο.
Από left.gr
Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι υπεύθυνος Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ και υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής -φυσικά- με την "Ελιά". Εκτός αυτών, είναι και συγγραφέας, άνθρωπος των Τεχνών και των Γραμμάτων.
Προ δύο ημερών αποφάσισε να ξεδιπλώσει τις μουσικές του γνώσεις. Όλα ξεκίνησαν όταν πόσταρε στη σελίδα του στο facebook μία προσωπική άποψη για την κόντρα μεταξύ Βίκυς Σταμάτη και νοσηλευτριών του Δρομοκαϊτειου, παίρνοντας το μέρος της κ. Σταμάτη, πράγμα που δεν έχει μεγάλη σημασία. Ωστόσο, ξεκίνησε ένας διάλογος μεταξύ αυτού και μίας κυρίας, η οποία έτυχε να διαφωνεί. Ο κ. Χειμωνάς, λοιπόν, αποφάσισε να "εξηγήσει" δημόσια για ποιους λόγους είναι υπεύθυνος Πολιτισμού...
Αυτό το "κουλ" ύφος του αιρετικού συγγραφέα, του ορκισμένου πολέμιου του καθωσπρεπισμού, του μπήτνικ, του εγχώριου Μπουκόφσκι, ίσως (;), με μια καλοδουλεμένη (sic) δόση χιούμορ, δε μας είναι καθόλου μα καθόλου άγνωστο. Υποθέτουμε, αν γίνει λόγος περί σεξιστικών επιθέσεων, θα απαντήσει απογοητευμένος πως πρέπει να ξεφύγουμε επιτέλους από τα δεσμά της εμμονής, που λειτουργούν ως λογοκρισία.
Πάντως, σε εμάς θύμισε φρασεολογία βιντεοταινίας ή -στην καλύτερη- μια εξαιρετικά αποτυχημένη απόπειρα να μιμηθεί "Τα Καμάκια" του Βασίλη Βασιλικού...
Πάντως, σε εμάς θύμισε φρασεολογία βιντεοταινίας ή -στην καλύτερη- μια εξαιρετικά αποτυχημένη απόπειρα να μιμηθεί "Τα Καμάκια" του Βασίλη Βασιλικού...
Υ.Γ: Μετά την επίθεση που δέχτηκε, έγραψε ένα ακόμα status κατά το οποίο ανασκευάζει: "Δεν ξέρω από εγχώρια μουσική - Οι μανάδες σας αντί για Πάριο, τραγουδάν Πουλόπουλο".-