Κακόσειρους στην Κρήτη ( ίσως κι αλλού) λέγανε όσους
κρατούσαν από κακή σειρά. Η κακή σειρά,
δεν είχε ούτε καπεταναίους, ούτε μορφωμένους, ούτε νοικοκυραίους.
Σκέφτομαι πως ο «αγράμματος-αμόρφωτος» κόσμος, χωρίς
πανεπιστήμια, χωρίς masters και phd, «έπαιζε» με την «νεκρή γλώσσα
μας» κι ανατριχιάζω. ΣΕΙΡΑ, στην σειρά, στην γραμμή, σε ακολουθία δηλαδή. Το
γενεαλογικό δέντρο θα έλεγαν οι σημερινοί «γραμματιζούμενοι».
Η λέξη δεν χρησιμοποιείται ποια. Δεν υπάρχουν κακόσειροι,
γιατί δεν έχει αξία ποια ούτε το καπετανιλίκι, ούτε η μόρφωση, ούτε το
νοικοκυριό.
Ούτε επαναστάσεις έχουμε, όλοι στα πανεπιστήμια μπαίνουν πιά,
και η έννοια του νοικοκύρη είναι ακατανόητη. Τι πάει να πεί νοικοκύρης, όταν ο
κοινός παρανομαστής (του πόσες φορές θα πας στην Μύκονο τον χρόνο) είναι
προσιτός σε όλους; Τι πάει να πεί νοικοκύρης,
όταν αυτός με τα λιγότερα εισοδήματα από σένα , μπορεί να έχει
ακριβότερο σπίτι κι αυτοκίνητο, χάρις σε ένα δάνειο, ή μια «μίζα» ή μια «λαμογιά»;
Χάθηκε η «τάξη», όταν χάθηκαν οι «τάξεις».
Απλός νόμος της φύσης.
Δράση και αντίδραση. Ισόρροπες δυνάμεις που κρατούν το σύστημα σε μία
τάξη και ισορροπία.
Απλά πράγματα. Υπήρχε το νόμιμο και το παράνομο. Το ηθικό και
το ανήθικο. Δεν ήταν όλα λίγο από όλα ανακατεμένα και μπερδεμένα. Ολίγον
παράνομο ή ολίγον ανήθικο.
Οι κοινωνίες για να πάμε μπροστά, χρειάζονται κανόνες. Απλούς
κανόνες, κατανοητούς και εύκολα εφαρμόσιμους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι
οι 10 εντολές. Τίποτα άλλο δεν είναι, παρά κανόνες οικογενειακού, εργατικού,
συνταγματικού, αστικού ,ποινικού δικαίου και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί
κανείς μέσα σε 10 προτάσεις, Ετσι πορεύονται οι Εβραίοι χιλιάδες χρόνια τώρα
και τα καταφέρνουν μια χαρά, σίγουρα πολύ καλύτερα από εμάς.
Τι φταίει;
Γιατί χάσαμε τον βηματισμό μας, και σαν σκύλοι απλά κυνηγάμε
την ουρά μας, αποχαυνωμένοι από την ίδια μας την ύπαρξη;
Πως είναι δυνατόν 2500 χρόνια πριν, να έχουμε μία Αθήνα, με
κανόνες, με μηχανισμούς, με πολιτισμό, να έχουμε μια Σπάρτη με τυφλή υποταγή
των πολιτών στην μεγάλη ρήτρα του Λυκούργου, και σήμερα εμείς να μην είμαστε
άξιοι, «να μοιράσουμε δυό γαιδουριών άχυρα»;
Ηλίθιοι, δεν είμαστε. Παλιάνθρωποι είμαστε λίγο ως πολύ, αλλά
αυτό είναι διορθώσιμο.
Η μεγάλη μας καταστροφή- κατά την ταπεινή μου άποψη- ξεκινά
από τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο μεγάλος στρατηλάτης, κατέκτησε όλο τον γνωστό τότε
κόσμο, και έφτειαξε κράτος οικουμενικό και παγκοσμιοποιημένο, - ας
χρησιμοποιήσω τον σημερινό όρο-. Η μίξη της κουλτούρας, τα νέα ήθη, έφεραν
πλήρεις ανατροπές στις καθημερινές συμπεριφορές και την καθημερινή ηθική.
Ο μικρόκοσμός μας κατέρρευσε. Νέα ήθη, νέοι κοινωνικοί
κανόνες. Κατακτήσαμε τους Πέρσες, τους Ινδούς, τους Αιγύπτιους, τους Αφγανούς,
και κατακτηθήκαμε από τον επηρεασμό τους της κουλτούρας τους. – ότι έπαθαν και
οι Ρωμαίοι με εμάς.
Οι ελληνιστικοί χρόνοι που ακολούθησαν στο παγκοσμιοποιημένο
κράτος, που καταρρέει ηθικά και κοινωνικά, δεν είναι τίποτε άλλο από την
προετοιμασία –του να δοθεί το κράτος στο πιάτο, έτοιμο στους Ρωμαίους-. Οι
Ρωμαίοι με την σειρά τους πολεμική-στρατιωτική κοινωνία, δεν άντεξαν το βάρος.
Κατέρρευσε η αυτοκρατορία από μέσα, με καταλύτη τις διδαχές του χριστιανισμού.
Η ανατολική Ρωμαική αυτοκρατορία, το Βυζάντιο δηλαδή,
καταρρέει ουσιαστικά, όταν η ελληνιστική-ρωμαική κουλτούρα της κοινωνίας,
μετεξελίσσεται σε κουλτούρα του βολέματος, της αρπαχτής και της αποφυγής
εκπλήρωσης των πολιτών-υπηκόων, ουσιαστικών κοινωνικών υποχρεώσεών της. Γεμάτα
τα μοναστήρια από καλογέρους, που αρνούνταν να κάνουν την στρατιωτική θητεία
τους. Μισθοφόροι προσφέρουν στρατιωτικές
υπηρεσίες στο κράτος. Εκχώρηση δικαιωμάτων και μονοπωλίων κρατικών σε
Γενουάτες, Βενετσιάνους, Τούρκους κλπ. Η
κατάρρευση του Βυζαντίου, ή κατάρρευση του κόσμου του δικού μας, δεν έρχεται το
1453 αλλά το 1204 με τους σταυροφόρους.
Πριν Το τέλος της Αυτοκρατορίας το 1453, έχουμε μείνει εμείς
κι εμείς. Ισως το τελευταίο ελληνικό κράτος, όχι από την εποχή του Αλεξάνδρου,
αλλά από την εποχή της Αθήνας και της Σπάρτης. ……πέθανε η αυτοκρατορία, μείναμε
εμείς …υπόδουλοι στον Τούρκο και στον Πατριάρχη. ……υπόδουλοι όμως βασικά στην
αλλαγή του τρόπου σκέψης μας, και στου τρόπου κοινωνικής μας συμπεριφοράς.
Το 1821, ήταν μία λαμπρή ευκαιρία. Την χάσαμε. Όχι γιατί
είμαστε προτεκτοράτο, όχι γιατί βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας με εμφύλιους και
δάνεια.
Υποδουλωθήκαμε πάλι σε νέους δυνάστες. Πολιτικά συστήματα
«ευρωπαικά», που ποτέ δεν είχαν καμία σχέση με την κουλτούρα μας, τις ανάγκες
μας και τις απαιτήσεις μας αλλά κυρίως μόρφωση, τρόπος σκέψης και ιδέες ευρωπαικές, ιδέες οικουμενισμού, ιδέες
σαθρές, ιδέες που δεν μας αφορούσαν.
Θαρρώ,
Πως αυτή την στιγμή έχουμε πάλι μία ευκαιρία να βάλουμε τα
πράγματα στην σειρά τους. Δεν ξέρω αν θα είναι φέτος, ή του παραχρόνου ή έπειτα
από 20 χρόνια. Νομίζω ότι ωρίμασαν οι συνθήκες να δούμε την πραγματικότητα όλοι
μας.
Ποτέ δεν πίστευα ότι μία καταστροφή είναι το τέλος. Πάντα μία
καταστροφή είναι μία θαυμάσια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.
Λυπάμαι όταν ακούω ότι πολλά σπίτια δεν έχουν ηλεκτρικό, για
να έχουν φως, για να θερμανθούν, για να μαγειρέψουν. Χαίρομαι όμως, όταν η
έλλειψη του ηλεκτρικού, σηματοδοτεί και την μη λειτουργία τηλεόρασης- αυτή που
κατευθύνει-αποβλακώνει-χειραγωγεί.
Απλός νόμος της φύσης. Δράση και αντίδραση. Τίποτα δεν
χάνεται.
Ισως σε 20 χρόνια. Ίσως.
Θα πρέπει κάποιος να
φτιάξει τις 10 εντολές τις δικές μας,
για να μην βρεθούμε για μία ακόμη φορά ανέτοιμοι, και χάσουμε κι αυτή την
ευκαιρία.
