Κατά το
κοινώς λεγόμενον σκατά. Σκατά λοιπόν. Σκατά παντού. Εδώ στον τόπο της
αποχαύνωσης ,του συνεχούς βιασμού και του υπέρμετρου οργασμού σε κατάσταση
παροξυσμού ,οι ρυθμοί κυλούν βασανιστικά αργά και τρομακτικά γρήγορα.
Βασανιστικός τρόμος ,έτσι μόλις ονόμασα αυτό το συναίσθημα. Εδώ βλέπεις και
νιώθεις πράγματα που σε κάνουν να μισείς την ίδια σου την ύπαρξη. Δεν είναι τα
λεφτά αυτά καθ’ αυτά που έχουν σταματήσει να τρέχουν από τα μπατζάκια μας. Είναι αυτή η συνεχόμενα και καθοδικά εξουθενωτική
παρακμή που θεωρητικά θα έπρεπε να λειτουργεί αντίστροφα στο μυαλό των μικρών
και ηλιθίων ανθρώπων.
Εντάξει
,είπα ,κάποια στιγμή θα τα ξεπεράσω όλα αυτά ,που συστηματικά τρώνε το κεφάλι
μου. Δεν θα με ξανανοιάξει. Δεν θα τους δίνω σημασία. Τα σημεία των καιρών όμως
με προκαλούν. Και με προκαλούν με έναν τρόπο ξεδιάντροπο. Λες και το κάνουν
επίτηδες. Λες και έχουν βαλθεί να με βασανίζουν επ’ άπειρον. Χυμένα τα μάρμαρα στον δρόμο. Εδώ και δύο
μήνες σπασμένη η ταφόπλακα στην άκρη του μαύρου δρόμου. Γαμώ την τύχη μου
φωνάζω από μέσα μου συνέχεια ,κάθε φορά που περνάω από τον νεκρόδρομο. Και τα νεύρα μου έχουν παίξει. Και όλοι με
βλέπουν λες και μου έχουν σκοτώσει τον πατέρα. Κανείς δεν μου παίρνει μιλιά.
Όλοι με κοιτάνε αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί μαζί μου. Δεν
ξέρουν τι έχω και ούτε θα μάθουν ποτέ. Απλά αρκούνται στην εικόνα. Αυτή την
τερατώδη εικόνα που καθημερινά μας τρώει τα έντερα. Που καθημερινά μας
καταδικάζει να σερνόμαστε στις σκάλες περιμένοντας κάποιον ,να μας δώσει λίγη από
την χαρά του. Δεν κοιτάζουμε να την φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι. Την ζητάμε από
άλλους. Και αυτοί οι άλλοι από άλλους. Και πάει λέγοντας η ιστορία. Η ίδια
ιστορία εδώ και εκατοντάδες χρόνια ,παίζει σε επανάληψη συνεχή. Και εμείς
ατάραχοι. Την κοιτάμε να παίζει με μία αποτρόπαια και ταυτόχρονα μισητή ,με ένα
ύφος ειρωνίας ,κοροϊδία που μας φωνάζει μέσω της ίδιας σκηνής που δείχνει ξανά
και ξανά. Φάτε τα βλάκες. Φάτε τα σκατά που εσείς οι ίδιοι φτιάξατε. Γιατί μόνο
αυτά σας αξίζουν. Μόνο για αυτά είστε ικανοί. Έτσι φωνάζει η επανάληψη. Να τώρα
,την βλέπω να περνάει από μπροστά μου. Κρατάει ένα κουτί. Το έχει δεμένο γύρω
από τον λαιμό της και πάει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Δεν ζητάει φιλοδώρημα ,να
την ακούσουν θέλει. Ελάχιστοι την βλέπουν. Όσοι την βλέπουν απομακρύνονται και
όσοι δεν μπορούν ελιχθούν την κλωτσάνε και την βρίζουν.Παρ' όλα ταύτα ,κάθε βράδυ τα λόγια της ,τους βασανίζουν. Πόσο τυφλοί είμαστε.
Πόσο καθυστερημένοι και ανίκανοι είμαστε τέλος πάντων για να δούμε και να
δεχτούμε την ταυτόχρονα πικρή και ωμή αλήθεια.
Εμείς από
την πλευρά μας ,μονό την ακούμε. Δεχόμαστε ότι μας δίνουν και το τρώμε. Το αναμασάμε.
Και αν δεν το φτύσουμε από αντίδραση ,το καταπίνουμε. Μας δίνουν καθημερινά μία
ασπιρίνη και εμείς νομίζουμε πως είναι το ελιξίριο της ζωής. Μας δίνουν
καθημερινά τον θάνατο μέσα σε ένα κουτί με ένα τόσο ωραίο περιτύλιγμα και εμείς
συνεχίζουμε να είμαστε χαρούμενοι. Γιατί πολύ απλά νομίζουμε πως δεν μας
αγγίζει και πως ούτε λειτουργεί ακόμα εις βάρος μας. Αυτός ο θάνατος μπορεί να
σκοτώνει κόσμο και όχι εμάς. Αλλά και εμείς με την σειρά μας πεθαίνουμε. Μας
τρώει από λίγο κάθε μέρα και έτσι σιγά σιγά φτάνει στον εγκέφαλο. Και όταν
φτάσει εκεί ,εμείς θα είμαστε άπραγοι και ανίκανοι να υπερασπιστούμε αυτόν ,τον
τόσο δα μικρό εαυτό μας.Ακίνητοι
,αμίλητοι και ηλίθιοι. Αυτοί είμαστε. Είμαστε αγάλματα χωρίς κεφάλι που
υπομονετικά περιμένουμε την στιγμή του τέλους ,με την ελπίδα πως ίσως να καταφέρουμε
να απαλλαχτούμε από τις τύψεις που οι ίδιοι αφήσαμε να φορτώσουμε στις πλάτες
μας.
Όμως ,εγώ
,ένα εκ των πολλών ακόμα αγαλμάτων χωρίς κεφάλι ,δεν περιμένω να το τέλος. Θέλω
να φτιάξω την αρχή. Θέλω να χτίσω όλα τα γκρεμισμένα ξανά από την αρχή. Και για
να τα κάνω όλα αυτά ,πρέπει πρώτα να βρω το χαμένο μου κεφάλι. Δεν ξέρω αν
είναι μακριά ή δίπλα μου και εγώ δεν το βλέπω. Πρέπει να το βρω. Πρέπει να πέσω με τα χέρια στο
χώμα για να το βρω. Και όταν το βρω τότε θα αρχίσω να τα χτίζω όλα ξανά από την
αρχή.
Αυτό
χρειαζόμαστε ,μία καινούργια αρχή και μία καλή πλύση εγκεφάλου για να ξεφύγουμε
από αυτό το τόσο καλά και με επιμέλεια φτιαγμένο μισητό παρελθόν μας ,που τα
ίδια μας τα χέρια έφτιαξαν. Είμαστε όμως ανθρωπάκια μικρά που η φύση μας έχει
προικίσει με απεριόριστη απληστία και χαρά. Συνδυασμός αφοριστικός και
απαράμιλλα αυτοκαταστροφικός. Είμαστε κρεμασμένοι στο ταβάνι με ένα σκοινί ,κοιτάμε όλη μας την ζωή να περνάει από μπροστά μας και εμείς οι χαζοί νομίζουμε πως πετάμε.
