Τρέχω σε διαδρόμους ατελείωτους. Τρέχω στους δρόμους. Τρέχω κάθε ώρα και στιγμή. Συνέχεια τρέχω. Σταματημό δεν έχω. Προσπερνάω τους πάντες. Τους αφήνω στην άκρη και συνεχίζω ακάθεκτος. Δεν μου κουνάν τα χέρια ούτε μου φωνάζουν να σταματήσω. Και όταν κουράζομαι δεν σταματάω. Δεν μπορώ να σταματήσω. Απλά περπατάω γοργά.
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Σαν να περνάνε τα τρένα από μέσα της και να την σπάνε σε χίλια κομμάτια. Την εμπιστεύομαι όμως. Και αν με αφήσει δεν θα την κατηγορήσω. Ούτως ή άλλωστε την τρέχω με ρυθμούς φανατικούς. Ξέρω ότι έχει κάνει ότι μπορεί για να μην με αφήσει. Εγώ την καταχράζομαι.
Όλα με κυνηγάνε όλα με καταδιώκουν. Δεν είναι τίποτα σοβαρά παραπτώματα. Δεν είναι τίποτα σοβαρά λάθη.Όπως και να έχει είμαι μικρός ακόμα. Έχω να κάνω πολλά λάθη ακόμα. Αυτά τα λίγα που έχω μου φτάνουν. Και με αυτά τα λίγα φτιάχνω τον γκρεμό μου. Φτιάχνω ένα ύψωμα τρομακτικό και ατελείωτο ,για να μπορέσω να πέσω από ψηλά. Όχι δεν είναι γκρεμός τελικά. Την θέλω την ζωή μου όσο και επίπονη και αν είναι μερικές φορές. Πλαγιά φτιάχνω με μία επικίνδυνα τρομερή κλίση. Από αυτήν θα πέσω. Δεν ξέρω αν θα πέσω ή θα κυλιστώ. Δεν ξέρω αν μπορέσω να κρατηθώ όρθιος.
Χτίζω αυτή την ελεύθερη φυλακή με μόνο στόχο να την σπάσω. Χτίζω υψώματα με στόχο να τα ανεβώ και μετά να τα κατρακυλήσω με μία ταχύτητα εκδικητική και λυτρωτική. Ποιόν εκδικούμαι όμως; Μόνο τον ίδιο τον εαυτό μου. Καλά του κάνω. Τα θέλω και τα παθαίνω. Καλά κάνω και τα παθαίνω. Και έτσι πρέπει να είναι.
Να τη η θάλασσα. Κύμα έχει. Φυσάει πολύ. Δεν είναι μόνο νερό και αλάτι. Ολόκληρος έμψυχος οργανισμός είναι και κινείται. Μας φωνάζει να σταματήσουμε από ότι κάνουμε και να πάμε προς το μέρος της. Έτσι και γω σταματάω να τρέχω. Κάθομαι στην άμμο της που τόσο απλόχερα μου δανείζει και εγώ γίνομαι ένα με αυτήν. Περιμένω να την ακούσω. Να δω τι θέλει να μου πει ,περιμένω. Αυτή όμως δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμα μου.
Θυμώνω μαζί της. Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως δεν μπορεί να είναι τόσο χαζή. Μα και βέβαια δεν είναι χαζή ,δεν είναι άνθρωπος. Έτσι και γω τα βάζω ξανά με τον εαυτό μου. Ολόκληρες πανομοιότυπες ιστορίες με διαφορετικό τέλος η κάθε μια.
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Σαν να περνάνε τα τρένα από μέσα της και να την σπάνε σε χίλια κομμάτια. Την εμπιστεύομαι όμως. Και αν με αφήσει δεν θα την κατηγορήσω. Ούτως ή άλλωστε την τρέχω με ρυθμούς φανατικούς. Ξέρω ότι έχει κάνει ότι μπορεί για να μην με αφήσει. Εγώ την καταχράζομαι.
Όλα με κυνηγάνε όλα με καταδιώκουν. Δεν είναι τίποτα σοβαρά παραπτώματα. Δεν είναι τίποτα σοβαρά λάθη.Όπως και να έχει είμαι μικρός ακόμα. Έχω να κάνω πολλά λάθη ακόμα. Αυτά τα λίγα που έχω μου φτάνουν. Και με αυτά τα λίγα φτιάχνω τον γκρεμό μου. Φτιάχνω ένα ύψωμα τρομακτικό και ατελείωτο ,για να μπορέσω να πέσω από ψηλά. Όχι δεν είναι γκρεμός τελικά. Την θέλω την ζωή μου όσο και επίπονη και αν είναι μερικές φορές. Πλαγιά φτιάχνω με μία επικίνδυνα τρομερή κλίση. Από αυτήν θα πέσω. Δεν ξέρω αν θα πέσω ή θα κυλιστώ. Δεν ξέρω αν μπορέσω να κρατηθώ όρθιος.
Χτίζω αυτή την ελεύθερη φυλακή με μόνο στόχο να την σπάσω. Χτίζω υψώματα με στόχο να τα ανεβώ και μετά να τα κατρακυλήσω με μία ταχύτητα εκδικητική και λυτρωτική. Ποιόν εκδικούμαι όμως; Μόνο τον ίδιο τον εαυτό μου. Καλά του κάνω. Τα θέλω και τα παθαίνω. Καλά κάνω και τα παθαίνω. Και έτσι πρέπει να είναι.
Να τη η θάλασσα. Κύμα έχει. Φυσάει πολύ. Δεν είναι μόνο νερό και αλάτι. Ολόκληρος έμψυχος οργανισμός είναι και κινείται. Μας φωνάζει να σταματήσουμε από ότι κάνουμε και να πάμε προς το μέρος της. Έτσι και γω σταματάω να τρέχω. Κάθομαι στην άμμο της που τόσο απλόχερα μου δανείζει και εγώ γίνομαι ένα με αυτήν. Περιμένω να την ακούσω. Να δω τι θέλει να μου πει ,περιμένω. Αυτή όμως δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμα μου.
Θυμώνω μαζί της. Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως δεν μπορεί να είναι τόσο χαζή. Μα και βέβαια δεν είναι χαζή ,δεν είναι άνθρωπος. Έτσι και γω τα βάζω ξανά με τον εαυτό μου. Ολόκληρες πανομοιότυπες ιστορίες με διαφορετικό τέλος η κάθε μια.
