Σκούξε.

Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος.

Το έγραψε ο Γκάτσος και το παρουσίασε το 1979. Έχουν περάσει 36 χρόνια από τότε. 

Σιγά σιγά απομυθοποιείται στο μυαλό μου το όλο σκηνικό αυτής της εξαθλίωσης. Κάτι τέτοια τραγούδια υπάρχουν για να μας θυμίζουν την αθλιότητα μας.  Οι άνθρωποι τελικά πάντα ήταν ίδιοι. Οι καταστάσεις άλλαξαν. Εμείς ,ίδιοι. Τα ίδια κατακάθια. Τα ίδια καταντήματα.

Οι τέχνες πέθαναν. Η ομιλία μας λιγοστεύει με ρυθμούς ταχύτατους. Το έθνος μας χάνετε και εμείς για πολλοστή φορά εμπιστευόμαστε το ίδιο το τομάρι μας σε τρίτους. Προφανώς και το αξίζουμε μιας και δεν κατέχουμε ούτε και ποτέ κατείχαμε αυτή την στοιχειώδη λογική που θα μπορούσε να μας ανοίξει άλλα μονοπάτια πιο φωτεινά και ουσιαστικά. 

Κάνεις δεν πράττει το παραμικρό. Κανείς δεν κουνάει ούτε το μικρό του δακτυλάκι. Τι περιμένουμε; Ποιόν περιμένουμε; Γιατί τον περιμένουμε; Εμείς δεν έχουμε την δύναμη; Μήπως ψάχνουμε τον μπροστάρη, αυτόν που θα μας αλλάξει την πάνα και θα μας πάρει από το χεράκι να μας μάθει να περπατάμε;

Αν είναι έτσι λοιπόν ,έτσι πρέπει και να γίνει. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο με πυγμή. Με θάρρος και ενεργητικότητα που δεν υπολογίσει τίποτα. Έναν που δεν θα σταματήσει πουθενά ,ούτε και θα ξεπουληθεί για ένα πιάτο παραπάνω φαϊ. 

Και όμως αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Είναι μπροστά μας. Τους βλέπω να μιλάνε και από τα μάτια τους να βγαίνει μία σπιρτάδα. Είναι σε κατάσταση παροξυσμού και τρέλας. Μιλούν λες και βγάζουν λόγο σε χιλιάδες άτομα και ας είναι με δύο ανθρώπους.

Είναι αυτοί που όταν λένε πονάει χέρι κόβει χέρι. Αγωνίζονται καθημερινά για να βγάλουν το ψωμί τους ,και ας χάνουν την οικογένεια τους. Είναι αυτοί που επιβιώνουν καθημερινά από τις καθημερινές κλοτσιές αλητείας ,διαπλοκής και κλεψιάς. Είναι και αυτοί που βρίζουν ασυστόλως περιμένοντας πως έτσι θα εκτονώσουν όλη την ενεργητικότητα τους για ζωή και ευτυχία.

Αυτούς είναι που γουστάρω. Αυτούς θέλω δίπλα μου. Ούτως ή άλλωστε εδώ που φτάσαμε δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα. Η ψευτιά τους πάλιωσε. Τα λογοπαίγνια τελείωσαν και οι θεωρίες φτώχυναν. Οι μάνες μας ,πέθαναν ,τα παιδιά μας αργοπεθαίνουν και εμείς με την σειρά μας αναπολούμε στιγμές που δεν ζήσαμε ποτέ. 

Έχουμε ήδη σαπίσει. Ας μην σαπίσουν και τα εγγόνια μας.